. Still got the Blues… 11/08/2006

Οι μέρες διαδέχονται η μία την άλλη κι οι ώρες δε φτάνουν. Λέω να κόψω τον ύπνο. Κλέβω και τον εαυτό μου ακόμη, προσπαθώντας να δεχθώ την πληροφορία. Τεραστιες ποσότητες. Για χώνεμα ούτε λόγος. Αυτό το τραβευλογ θα μείνει καιρό ανοιχτό, όπως είχε προβλέψει ο Αμβρόζ μου.

Από εκεί που αφήσαμε το μίτο:


Ατσαφαλάγια μπέισιν

Οι βάλτοι της Λουιζιάνας, η περιοχή των Κεϊτζούν. Οι ευγενέστατοι και περήφανοι γαλλόφωνοι της Ακαντύ. Το συγκλονιστικό τοπίο. Τίποτε τέτοιο δεν έχω ξαναδεί. Α, μουσική υπόκρουση το Σηη γιου λέητα’ αληγκέητα’…

Φαγητό στο Πρεζαν. Δεν είναι σταθερής ποιότητας, αλλά όταν κάνει χιτ γλύφεις και τα δάχτυλά σου μας λένε. Λοιπόν, το σοφτ σελ κραμπ μου ήταν χιτ και το κραμπκεηκ το καλύτερο έβερ. Τα καβουράκια με το μαλακο καβούκι είναι μεγάλο σουξέ. Τραγουδούσαν οι κεϋτζούν αδελφοί Κατσάμπα, να σημειώσω. Αδιακρισίες: φιλοξενηθήκαμε σε χώρο όπου υπήρχε τόμος με τις βιογραφίες όλων των ομοφυλόφιλων τσοντοπρωταγωνιστών. Λε Νονς — πρέπει να του πάρω το τόμο δώρο να έχει να ρίχνει λάδι στη φωτιά!

Μπήκαμε στο Μισσισσιπή. Όλα είναι δρόμος, όλα είναι μπλουζ.

Ουρανός μπλουζ.

Δεντρα μπλουζ.

Εστιατόρια μπλουζ.

Δρόμος μπλουζ.

Ζέστη κι η υγρασία μπλουζ.

Φτωχοί στα παρκα με τα τρέηλερς μπλουζ.

Αυτοσχέδια εκκλησία μπλουζ.


Κάπου στα τέλη του ’70, ο αιδεσιμότατος Χ. Ντ. Ντένις υποσχέθηκε στην Μαργαρίτα του πως αν τον παντρευτεί θα μετατρέψει το μπακάλικο της σε μια εκκλησία που θα δοξάσει το όνομα του Κυρίου. Αυτή συμφώνησε. Από τότε, ο αιδεσιμότατος Ντένις κτίζει την εκκλησία του με κορμούς δέντρων, κουτιά, μπουκάλια, βαμένους τσιμεντόλιθους, ξύλα και πέτρες, και κυρρήτει το λόγο του Θεού σε όποιον τύχει να περάσει.

Βίκσμπουργκ Μπλουζ. Τζάκσον μπλουζ. Μπιγκ Σίτυ μπλουζ. Υφέρπων ρατσισμός μπλουζ. Μια ηρωίδα και καφές στο πόιντεξτερ ινν. Ενας γέρος που ακόμη δεν έχει αποδεχθεί ότι κι οι μαύροι έχουν το δικαίωμα να καθήσουν δίπλα του στο λεωφορείο. Μπλουζ.

Την τελευταία στιγμή, σκάει από τη γωνία με τη μπέρτα του σουπερ ήρωα ο Ουίλλυ Ντιξον. Μπλουζ.

5 σχόλια:

  1. παπαρούνα έφα:

    “Ένα μπλουζ η αγάπη μου, πένθιμο, μια πομπή μαύρων αυτοκινήτων
    με κορδέλες μοβ, με ορχήστρα μοβ, σε πορεία μοβ, όλα μοβ

    Ένα μπλουζ η αγάπη μου, πένθιμο, μια πομπή μαύρων αυτοκινήτων
    Ένα μπλουζ η αγάπη μου, πένθιμο, η ζωή είναι θέμα πιθανοτήτων”

  2. ανώνυμος έφα:

    Ζηλεύω μπλούζ ταξείδι. Μπλούζ.

    Στη φωτο “Μπλουζ δέντρα” αυτό το δέντρο κάτω από την άκρη του νέφαλου, λίγο πιο δεξιά από το κέντρο, έχει γερμένο το κεφάλι του μπροστά και παίζει κιθάρα. (Η κιθάρα δε φαίνεται, αλλά σαφώς εννοείται, καθαρά σαν ηχογράφηση σε DDD ακούγεται) Φαίνεται ευκρινώς και η στάση του χεριού του. Ενώ ακριβώς πίσω από την πλάτη του, η τραγουδίστρια με τα φτερά σαν του Ντόκτορ Τζόν στο κεφάλι και τα χέρια ανοιχτά και ελαφρώς υψωμένα (για να αγκαλιάζει τα πάντα μπροστά της) τραγουδάει. (Ίντου μάι άρμς?) “Ωου Λόρντ”. Για τον τύπο μπροστά απ’ όλους που “εκράτει τον παστόν” σα να κουβαλάει λάβαρο ή να χώνει το φτυάρι του στη γης δε θα γράψω τίποτα. Απλά δείτε τον ξανά κι εσείς. Θα τον δω ξανά κι εγώ. Τα δέντρα από πίσω που κάνουν εξέδρα, θα τα ‘δώ ξανά επίσης.

    …άφτερ ε γουάιλ κροκοντάιλ.

  3. αμβρόσιος έφα:

    όμορφα κομμάτια απο τις απεραντωσίες του (μπλούζ) κόσμου.
    με μουσική και φωτογραφίες. [ο γνωμοδότης τις βγάζει και κολλάμε και δεν μπορούμε να διαβάσουμε το κείμενο?] όμορφα νέα και δω. ο δεκαπενταύγουστος μας παίρνει απο το χέρι και μας ανεβάζει ψηλά.
    περιμένω στοπ όβα.

  4. bigfatopinion έφα:

    Μια εξήγα για την φωτογραφία “Dancing in the streets”: στο Vicksburg, την πόλη του Willie Dixon,
    έχουν μεγάφωνα του δήμου μές στα παρτέρια, στον κεντρικό δρόμο, τα οποία παίζουν συνεχώς
    μουσική (καλούγουστη ελαφριά pop, rock και rnb, τύπου “American Pie”, “Fly me to the moon”,
    “Stand by me” κλπ).

    Το πράσινο μανιταροειδές πράγμα στην μέση της φώτο είναι το μεγάφωνο.

  5. gregykapogeorge έφα:

    Γύρισα απ’ την Νικιάνα (Λευκάδα) και αμέσως – Thanks to you – βρέθηκα down in Luisiana! Μου ξυπνήσατε πολλές αναμνήσεις. Δυστυχώς για την νοσταλγική μου καρδιά μόνο τις καλές!

    Chevy automatic έτσι; Υπενθύμιση στον εκάστοτε οδηγό! Έχει και cruise control το κάρο ώστε να μπορούμε να οδηγούμε και με τα πόδια παίζοντας φυσαρμόνικα! Δοκιμάστε το… Το όριο των 65 παραβιάζεται μέχρι τα 70 χωρίς επιπτώσεις… Φοβόμαστε ιδιαίτερα στις γέφυρες που έχει κάμερες. Κυκλοφορούν και συμβατικά της τροχαίας στο δρόμο.

    Επίσης τρώμε από το Arkansa και πάνω κανα στέκι 3 δάκτυλα παχύ (χώρια το λιπάκι).

    Και μια και είναι άχαρο να πάω πιο πίσω να σχολιάσω, φυσικά και ρεμπέτικα στo ταξείδι αυτό. Δεν ξέρω ποιός μπλουζίστας που τον έβαλαν να ακούσει ρεμπέτικα το είπε, αλλά το είπε:

    Εμείς τις “μπλέ” νότες τις παίζουμε, εσείς οι Έλληνες τις τραγουδάτε.

    Νάστε καλά, πολλά φιλιά και περιμένουμε με αγωνία κι’ άλλα!

Εσείς τι λέτε;