. Blues Monologues 14/08/2006

“Παίζαμε, που λες, με το Χάουλιν Γουλφ σε ένα κουτούκι στην Αλαμπάμα, στο πουθενά. ΄’Ητανε μια καλύβα μες στα δέντρα, μακρυά από χωριό. Εκεί που παίζαμε ακούγεται ένας πυροβολισμός, σταματάμε, ακούγεται δεύτερος, διαλυόμαστε, άλλος δεξιά άλλος αριστερά, κρυβόμαστε όπου βρήκαμε. Όταν καταλάγιασαν οι πυροβολισμοί κι ησύχασαν όλα, αρχίσαμε να βγαίνουμε στην σκηνή σιγά σιγά. Μόνο ο Χάουλιν δεν είχε φανεί, οπότε ρωτάω κι εγώ, ρε σεις, μήπως είδατε το Γουλφ; Όχι μου λένε, αλλά κάποιος τότε φώναξε: νάτος! Και κοιτάω εκεί που έδειχνε και τον βλέπω σκαρφαλωμένο πάνω σε ένα δέντρο!”


Ιστορεί ο Μεγάλος Τζωρτζ Μπροκ, 75 ετών, μπλουζμαν εγκατεστημένος στο Σαίν Λούη του Μιζούρι, 11 Αυγούστου 2006 στο Κλαρνσντέηλ Μισσισσιππή. Αργότερα θα ανέβει στην σκηνή του φεστιβάλ μπλούζ, ντυμένος φυστικί, με φυστικί κοστούμι, γραβάτα, υπόδημα. Όταν κουράζεται, η ασορτί (ναι, φυστικί) ντυμένη γυναίκα του θα του σκουπίζει το ιδρώτα με μια φυστικί πετσέτα.

“Όλοι μένανε σπίτι μου όταν έρχονταν στο Σαιν Λούη. Εγώ είχα το μαγαζί και έπαιζαν εκεί. Έχουν παίξει στο κλαμπ μου όλοι. Και τους έχω κοιμήσει και τους έχω ποτίσει και κανείς δεν το ξέχασε εκτός από το Μάντυ Ουώτερς που όταν έγινε κάποιος έκανε πως δε μας ήξερε.”

“Όταν με ρωτάνε τι είδους μπλουζ παίζω, λέω παίζω τα μπλουζ της αυλής του παππού μου.”

“Αυτά τα ραπ δεν είναι τραγούδια. Είναι ψεύτικα. Ενώ το μπλουζ είναι αληθινό. Βγαλμένο από τη ζωή. Δες ας πούμε την κυρά μου κι εμένα. Όλο τη ρωτάω που γυρνάει κι όλο μου λέει “αχ, ήμουν στα γουόλμαρτ, δε μπορείς να φανταστείς πόσο φτηνά είναι. Αχ είμαι στο γουόλμαρτ, μας λείπαν τόσα πράγματα!”. Την ακούω να δικαιολογείται που με αφήνει μόνο μου και τότε γράφω το Mr Walmart Blues. Που πάει κάπως έτσι… (φυσαρμόνικα)”

Κέννυ Μπράουν, μπλούζμαν του βόρειου Μισσισσιππή (των λόφων), επί έτη κιθαρίστας του Μπερνσάιντ, 12 Αυγούστου 2006 Κλαρκσντέηλ Μισσισσιππή:

“Πέρασα είκοσι χρόνια με το ίδιο δίλημμα. Ήμουν και οικοδόμος και μπλουζίστας, δεν αποφάσιζα να διαλέξω ένα από τα δυό. Μου πήρε τόσο καιρό για να αποφασίσω, σχεδόν πενήντα χρονών, να αφήσω τα πάντα για τη μουσική. Και δε μετανοιώνω. Ο κόσμος μου φέρεται υπέροχα, με έχουν αγκαλιάσει.”

“Δεν είναι ότι έπαψα να είμαι ηλεκτρικός. Αλλά τώρα, επιστρέφω πίσω με κάποιο τρόπο. Μου αρέσει αυτή η αίσθηση της ελευθερίας που έχω όταν είμαι στο δρόμο μόνος μου, με μια κιθάρα (σσ ηλεκτρακουστική)”

“Θέλω να έρθω να παίξω στην Ελλάδα, είναι από τα όνειρά μου. Δεν έχω έρθει αλλά έχω ακούσει τόσο καλά λόγια από όλους όσους ήρθαν, που ονειρεύομαι να παίξω στη χώρα σου. Μάλιστα, έγραψα μόνος μου σε έναν ατζέντη, αλλά ακόμη δεν έγινε τίποτε.”

“Μου κακοφαίνεται που ήρθατε στον τόπο μου και δε θα σας φιλοξενήσω. Αν δεν έφευγα αύριο για Ντιτρόιτ θα σας έλεγα να έρθετε σπίτι.”


Ανώνυμη χορευταρού, θεατής του φεστιβάλ του Clarksdale.

Σημείωσις 1: η “διαμάχη” Μάντυ και Χάουλιν είναι παλιά και φαίνεται ότι είχε μοιράσει όλους τους μπλουζίστες της εποχής. Ο ΜεγαΓιώργης είναι του στρατοπέδου του Χάουλιν Γουλφ, προφανώς.

Σημείωσις 2: Ζητείται λεβέντης ατζέντης να φέρει τον Κέννυ στην Ελλάδα. Είναι άπαιχτος, μάστορη: μια αίθουσα γεμάτη μπλουζ αφισιονάδος τον χειροκροτούσε επί δεκα λεπτά συνεχώς, να καταλάβεις. Φέρτον, άντε, κι εγώ δε θα γράφω τίποτε άλλο στο μπλογκ μια βδομάδα πριν και μιά μετά, στο υπόσχομαι. Κέννυ ρουλζ και τέτοια συγκίνηση είχα χρόνια να νοιώσω.


Μετά τις συναυλίες του φεστιβάλ, βουρ στο Ground Zero, το μπλούζ-κλάμπ της “αναβίωσης” το οποίο άνοιξε ο Μόργκαν Φρήμαν, φαν των μπλούζ με ρίζες στο Μισσισσιππή.

3 σχόλια:

  1. gregykapogeorge έφα:

    Κι’ άλλο, κι’ άλλο…

  2. ανώνυμος έφα:

    Κοιτόντας την τελευταία φωτογραφία, ήταν σα να είδα τα φώτα να κινούνται για λίγο, και το πόδι του μεγαΓιώργη, μα η χορευταρού θα μου μείνει για το πως φαίνεται να κινείται με την ευχέρια της χρόνια και χρόνια χορευταρούς.

    Υ.Γ. Λεβέντοατζέντη, άντε ντε, και εγώ υπόσχομαι να έρθω από την είσοδο, όχι από την πίσω πόρτα ή τα βραχάκια τριγύρω.

    Καλό δρόμο.

  3. akindynos έφα:

    Καλημέρα σας και χρόνια σας πολλά.

    Σκέφτηκα λίγο, μη κάψω και κανά κύτταρο, μήπως υπάρχει κανένα μπλουζίστικο προσωνύμιο της Παναγίας. Για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο κόλλησα στο γοργοϋπήκοος. Ίσως να μπορεί να συνδεθεί με το τζαμάρισμα. Κάποιος γνώστης της θεολογίας της τζαζ ίσως μπορεί να αποφανθεί αυθεντικά. Από την άλλη συνειδητοποίησα πως η Παναγία από τη γέννηση του κανακάρη της και μετά είναι διαρκώς σε μπλουζ μουντ. Όχι πως προηγούμενα ήταν ποπ, αλλά λέμε τώρα.

    Η Παναγία η Κουκουζέλισαα βοήθειά σας.

Εσείς τι λέτε;