. Όταν πεθάνω, θάψτε με… 15/08/2006

Αυτή η Δευτέρα θα μπορούσε να ονομαστεί “η Δευτέρα των τάφων”. Από το πρωί ταξιδεύουμε στην καρδιά του Δέλτα, ψάχνοντας λες τους παλιούς μας φίλους και δασκάλους για να τους αποχαιρετήσουμε, και επιμένουμε ακόμα και αν χρειαστούν τρείς επισκέψεις για να μπορέσουμε να δούμε τους παλιούς αγαπημένους.


Ο Ρόμπερτ Τζόνσον, θαμμένος στην εκκλησία του όρους Σιων.

Στην εκκλησία της Μικρής Σιων.

Στο παρεκκλήσι Πέην.

Παντού ντάιμς, πένες κιθάρας, τσιγάρα, ακόμη και κονσέρβες φαγητού, πουθενά λουλούδια. Οι φίλοι στην ανάγκη φαίνονται. Εμείς καταλήξαμε ότι είναι θαμμένος στην Μικρή Σιών, γιατί του αξίζει να έχει σκιά μετά από ό,τι πέρασε.


Σε αυτό το σημείο πριν 80 χρόνια στέκονταν το επαρχιακό ταβερνείο – παράγκα όπου τον δολοφόνησαν. Σήμερα φιλοξενεί μια οικογένεια που από το σκουριασμένο σπιτάκι της χαιρετάει τους παράξενους που έφτασαν ως εκεί με το χάρτη ανα χείρας.

Ο Τσάρλυ Πάτον είναι τυχερός, γιατί έχει παρέα. Έχει μαζί του δυο φίλους μπλούζμεν, και απεναντί του τα μπαμπακοχώραφα.

Η μεγάλη περιπέτεια της ημέρας ήταν η ανεύρεση του τάφου του Μισσισσίπη Τζον Χάρτ. Επαρχιακή άσφαλτος, χωματόδρομος, δασικός δρόμος που ίσα ίσα χωρούσε ένα αυτοκίνητο και το νεκροταφείο χωμένο μέσα στα δέντρα στο δάσος, χωρίς εκκλησάκι ή πινακίδα.

2 σχόλια:

  1. gregykapogeorge έφα:

    Νομίζω ότι διέκρινα κάποιες “δεκάρες” πάνω στα μνήματα! Αν ναι ποιά δοξασία τις συνοδεύει;

  2. bigfatopinion έφα:

    Καμμία, από όσο ξέρω. Είναι το “μεροκαματο” για τη μουσική που παίζουν ακόμα.

Εσείς τι λέτε;