. Τρεις βασιλείς και μία κυρία 16/08/2006

Η κυρία Ντόροθυ Μουρ τραγούδησε το Μίστυ Μπλου. Και πολλά άλλα, αλλά το Μίστυ μπλου είναι το διαχρονικό της σουξέ. Είναι άρρωστη από μήνες, όμως δέχθηκε να μας μιλήσει. Ήρθε ως το Πήμποντυ για μας. Κατέβηκε πιο νωρίς στο θρυλικό ξενοδοχείο για να χαζέψει τις πάπιες. Έτσι μας υποδέχθηκε: “Αχ, αν είχατε έρθει λίγο νωρίτερα θα είχατε προλάβει τις πάπιες!” Ένα όμορφο, γελαστό, έξω καρδιά κορίτσι.

Οι πάπιες στο Πήμποντυ αφήνουν κάθε πρωί τη σουίτα τους, στον τελευταίο όροφο, περπατούν το κόκκινο χαλί υπό τους ήχους του πιάνου και εγκαθίστανται στην πισινούλα που έχει κατασκευαστεί για χάρη τους στο κέντρο του λόμπυ.

Η κυρία Ντόροθυ Μουρ μεγάλωσε στο γκέτο του Τζάκσον Μισσισσιππή. Κοντά στη Φαρις στρητ, το δρόμο της μουσικής στην πρωτεύουσα της πολιτείας.

“Ήταν άλλοι καιροί. Με μεγάλωνε η προγιαγιά μου και θυμάμαι να με τραβάει από το χέρι και να με κατεβάζει από το πεζοδρόμιο, γιατί κάποιος λευκός ερχόταν από απέναντι. […] Πολλές Κυριακές παίρνω τα εγγόνια μου στο Πίμποντυ, να δουν τις πάπιες και να τα κεράσω”.

“Η προγιαγιά μου με έπαιρνε μαζί της στα βαμβάκια και με έβαζε να τραγουδάω. Ήταν εκείνες, τέσσερις πέντε γυναίκες που ξεμπαμπάκιαζαν, και με ανέβαζαν σε ένα καφάσι και με έβαζαν να τραγουδάω. Ήμουν πέντε χρονών, ίσως και λίγο μικρότερη. Όλα τα τραγούδια που ήξερα ήταν από την εκκλησία”.

“Γρήγορα βρέθηκα να ψέλνω στην χορωδία της εκκλησίας μας. Ναι, έτσι ξεκίνησαν οι περισσότεροι από μας. Όμως η γιαγιά μου δεν ήθελε να τραγουδάω τα μπλουζ. Δεν τα θεωρούσε θεάρεστα. Παρ όλα αυτά, εκείνη με πήγε στο Άλαμο, κι άρχισα να τραγουδάω κάθε Τετάρτη. Κάθε χρόνο ο κόσμος με ψήφιζε καλύτερη τραγουδίστρια του Τζάκσον. Ήταν πολύ σπουδαίο για μένα κι είναι ακόμη μεγάλη χαρά να με βραβεύει η πόλη μου. Έχω 19 βραβεία από το Τζάκσον”. (σσ έχει  και δεκάδες άλλα βραβεία, αμερικάνικα και διεθνή, αλλά είναι το Τζακσον που τη νοιάζει. Μιλάει για το Τζάκσον και τα μάτια της λάμπουν).

“Τότε το γκέτο ήταν απλώς η δική μας γειτονιά. Ο κόσμος μας πρόσεχε και πρόσεχε όταν είμασταν γύρω. Να καταλάβεις, πολλές φορές που βρίζονταν στη Φαρις κι εγώ περνούσα να πάω να αγοράσω κάτι από το μπακάλη, όπως μου ζήτησε η γιαγιά μου,  μόλις με έβλεπαν σταματούσαν αμέσως. Και μάλιστα με μάλωναν. “Τι γυρεύεις στους δρόμους τέτοια ώρα, μικρό παιδί;”.

“Θέλω πάρα πολύ να έρθω στην Ελλάδα να τραγουδήσω. Έχω έρθει ως την Ιταλία αλλά στη χώρα σας όχι ακόμη. Ελπίζω να έρθω και να τα ξαναπούμε”.

Την χαιρετάμε. Είμαστε κι οι δύο χαμογελαστοί κι ευτυχείς. Μας αγκαλιάζει, έναν από κάθε χέρι, σφιχτά. Μια αγκαλιά για τρεις. Και μας αποχαιρετάει πριν μπει στο αυτοκίνητο του γιού της.

Στο ισόγειο του Πίμποντυ είναι το ραφτάδικο/ εμπορικό του κυρίου Λάνσκυ, τεηλορ του δη κινγκζ, ράφτη του Ελβις, του Τζόννυ (Κας) και του Μπιμπι. Ο βασιληάς του Ροκ εν Ρολ, ο βασιληάς της κάντρυ κι ο βασιληάς των μπλουζ: Μέμφις, η πόλη των τριών βασιλέων και του ενός ραφτη. (Μαντέψτε ποιός κυκλοφορεί με πουκάμισο σινιέ των μπόλικων δολαρίων, ο ξιπασμένος — πάει με το άσπρο Μακ του, λέει).. Ο κύριος Λάνσκυ έραψε πολλά για τον Ελβις. Χρειάστηκε πολύ φαντασία για όλες αυτές τις εμφανίσεις, όλα αυτά τα χρόνικα. Με το Τζώννυ μου ήταν εύκολα τα πράγματα. Φοράει πάντα μαύρα, δη μαν ιν μπλακ.

Στους τοίχους του βασιλικού ράφτη είναι κιθάρες με υπογραφές των πελατών του καταστήματος. Και του Τζώννυ μου.

Το Μέμφις ήταν χαρά κι απογοήτευση μαζί. Έχει πολύ ωραίο κόσμο μιουζικουάιζ, έχει την θρυλική Σαν, το μπλουζ φαουντέησον, μπλουζίστες στη μέση του δρόμου, ροκαμπίλια, την κάποτε φημισμένη, σίγουρα ιστορική και με το παραπάνω εμπορική, Μπηηλ στρητ, αλλά είναι πολύ νυσταγμένο παρ όλα αυτά.

Στα Σαν στούντιος στέρεψα από δάκρυα. Ενα Χ εκεί που είχε σταθεί ο Έλβις για να πρωτοηχογραφήσει, εκεί που έσκυψε και φίλησε το πάτωμα ο Μπομπ Ντύλαν. Στον τοίχο δεκάδες φωτό. Και μια μικρή του Τζώννυ μου. Aύριο στο Νάσβιλ θα τα ξαναπουμε… πηρα τισερτ, για να μη νοιώθω μειονεκτικά δίπλα στο γνωμοδότη με τα Λανσκυ του. Στην πλάτη έχει το Τζώνυ μου.

Η ολονυχτία στη Γκρέησλαντ έπαιζε ανάμεσα στη συγκίνηση και την απαξίωση. Συγκίνηση για τις γιαγιάδες με τα ελβις πουκάμισα που έστηναν βωμούς, το γέροντα από τη Χαβάη που έρχεται κάθε χρόνο να αποτίσει τιμή στο φίλο της χώρας του, την νεαρή μητέρα με τον τριών μηνών Ααρον στο καρότσι (όπως στο Ελβις Άαρον Πρέσλυ). Πάνω από έξι χιλιάδες άνθρωποι, πολλοί περίμεναν απ έξω 20 και 25 και 30 ώρες μέχρι να μπουν. Για τους διοργανωτές της Ελβις Εντερπράιζες είναι η βασική τους διαφήμιση. Για τους απλούς ανθρώπους που έρχονται να αποχαιρετήσουν το βασιλιά τους είναι τάμα. Για όλους αυτούς που στήνουν βωμούς έξω από το παλάτι του Έλβις και επιδιώκουν το ενδιαφέρον των καναλιών, είναι τα δεκαπέντε τους λεπτά στη δημοσιότητα. Για μένα ηταν μια παλιά υπόσχεση στο πρώτο ροκ εν ρολ αμόρε μου – ήμουν δημοτικό κι ήταν αφίσσα.

Γυρίσαμε αργά και άρα φάγαμε φαστ φουντ στο δρόμο. Είναι κάτι φαγάδικα, τα Σόνικ, στα οποια πας με το αμάξι, παρκαρεις δίπλα σε ένα φωτεινό πίνακα με το μενού, πατάς ένα κουμπί και παραγγέλνεις κι ύστερα έρχεται ένας άνθρωπος και στα φέρνει όλα έτοιμα. Αυτοί οι άνθρωποι εδώ το έχουν σε κακό να κατέβουν από το αυτοκίνητο…

Αύριο θα αγοράσω το πιο όμορφο καουμπόικο καπέλο και ενα μπουκέτο λουλουδια και θα πάω να δω το Τζώννυ.

5 σχόλια:

  1. Chumba έφα:

    Μπράβο και πάντα τέτοια. Το οδοιπορικό θα απαλύνει κάπως τον πόνο της επιστροφής από τις διακοπές. Περιμένω την ιστορία και φωτό για τον Johnny

  2. Maiandros έφα:

    Ρε παιδιά, να ‘στε καλά! Φοβερή δουλειά! Από δω όλα καλά, το ίδιο και η Χρυσόμυγα! Καλή συνέχεια!

  3. andy dufresne έφα:

    Ποιος στη χάρη σας!
    Ζηλεύω απ’ τα βάθη της καρδιάς μου.
    Να περνάτε καλά.

  4. gregykapogeorge έφα:

    1. Πόσες φορές όσο ήσασταν εκεί ακούσατε ότι εθεάθη ο Έλβις κάπου στην Αμερική; (σε βενζινάδικα, video clubs κλπ)

    2. Εκτός από μικρές μαθήτριες του Δημοτικού που ερωτεύονταν τον Έλβις απ’ τις αφίσσες, υπήρχαν και μικροί μαθητές του Δημοτικού που αντέγραφαν το στυλάκι (αν θυμάμαι καλά… τον εαυτό μου) και προσπαθούσαν να “τραγουδήσουν” με τον ίδιο τρόπο…! Ακόμα θυμάμαι την Βουγιουκλάκη να καθιερώνει το στύλ “Ανν Μάργκαρετ” (μαλλί και κίνηση) – συμπρωταγωνίστρια του Έλβις στη Χαβανέζικη περίοδο του – στις ταινίες της και να μην το εγκαταλείπει έκτοτε!

  5. ανώνυμος έφα:

    Σήμερα ο Τζώννυ σου;
    Συγκίνηση – χαμόγελο απ’ τα δικά σου.
    Ξημερώνει τώρα εκεί.
    Καλό δρόμο!

    (Λεβεντοατζέντη, σημειώνεις; )

Εσείς τι λέτε;