. Κριεκούκι, Μιζούρι Blues 22/08/2006

Δεν ήταν σώνει και καλά στο σχέδιο το Χάννιμπαλ του Μισσούρι. Όπως δεν ήταν κι η route 66 – άλλη φορά, είχαμε πει. Όμως κι οι δυο μπήκαν δυναμικά στην μικρή μας περιπέτεια, διεδικώντας μερίδιο του ενδιαφέροντος. Το Χάνιμπαλ, γιατί εκεί γεννήθηκε και έζησε τα παιδικά του χρόνια ο Σαμουήλ Κλέμενς, ο Μάρκ Τουαίν, ο Τομ Σώγερ των παιδικάτων μας.

Η route 66 γιατί συναντιέται με τον highway 61 στο Σαιν Λούη, εκεί που περάσαμε κουτσερφάροντας την χθεσινή μας νύχτα (αυτή τη στιγμή σας γράφουμε από το Κριεκούκι Άιοβας, Μοτέλ Τσηφ, με ουέμπ σάιτ παρακαλώ).

Το γεγονός ότι οι δυο δρόμοι συναντιούνται στο Σαίν Λούη το πήραμε πρέφα φτάνoντας. Για την ακρίβεια συνειδητοποιήσαμε ότι αν συνεχίζαμε την πορεία μας στον 61, παρότι περιφερειακός της πόλης, θα συναντούσαμε τον δρόμο-μητέρα (mother road τον λένε). Όπως και έγινε, πράγμα που γιορτάσαμε τρώγοντας από μια κούπα παγωμένη κρέμα του Τέντ Ντούη, δηλαδή το εθνικό φαγητό του Άη Λούη.

Ο ποταμός μας και το σπίτι του Σκοτ Τζόπλιν απαίτησαν ένα μικρό κομμάτι του χρόνου μας. Το μεγάλο κομμάτι του χρόνου μας χαρίστηκε, ελέω γνωμοδότη, στου βοτανικού τους μάγκες και στη ζεν αυτοσυγκέντρωση.

Κατά τα άλλα, ο Άη Λούης κοιμάται.

Είχαμε πεί να μείνουμε δυο μέρες στον Άη Λουη και την κάναμε μια. Ξεκινήσαμε αργά το απόγευμα για το Χάνιμπαλ, και από εκεί στο δρόμο για το μουσικότατο Ντάβενπορτ και όπου μας βγάλει η νύχτα…

Έ, η νύχτα μας έβγαλε στο Κριεκούκι.

Μικρά και παραλειπόμενα:

Έχω συνηθίσει το δρόμο. Αν με ρωτήσεις ποιό είναι το πιο μαγευτικό πράγμα από όσα ζήσαμε αυτές τις δυόμιση βδομάδες, πέρα από τους ανθρώπους θα σου πω ο ουρανός. Ο ορίζοντας. Είναι συγκλονιστικός, όπως συγκλονιστική είναι και η διαφορά του από τα δικά μας μέτρα, από το δικό μας ορίζοντα. Είμαστε τυχεροί που αυτό που βλέπουμε μπορούμε να απλώσουμε το χέρι μας και να το πιάσουμε. Όμως το είδος της μαγείας που καθηλώνει τον ταξιδιώτη στην Αμερικάνικη απεραντοσύνη δεν νομίζω ότι μπορούμε να το καταλάβουμε. Όχι σαν τουρίστες τουλάχιστον.

Σκέφτομαι πως πρέπει να κάνουμε ένα ξεχωριστό ποστ με φωτογραφίες από τα σύνεφα και την απεραντοσύνη, όπως και ένα ξεχωριστό ποστ με τα καταπληκτικά φαγητά ή ένα άλλο με τα “αμερικάνα” (αξιοπερίεργα και αμερικανιές) που στοργικά συγκεντρώνει ο γνωμοδότης.

Από το δρόμο για το Σαιν Λούις και μετά, πολλά άλλαξαν. Ο καιρός, πιο ανοιξιάτικος. Οι άνθρωποι που βγαίνουν στο δρόμο χωρίς αυτός καθ αυτός να ναι κόλαση. Η δυνατότητα να κάτσεις έξω, σε ένα παγκάκι, να πιείς τον καφέ σου, να σου ζεστάνει ο ήλιος το πρόσωπο και να κλείσεις τα μάτια. Εδώ η ζωή είναι πιο εύκολη. Και κάπως πιο ευρωπαϊκή.

Στο Κριεκούκι το μοτέλι το χουν δύο ινδοί. Γλυκείς, νέοι, μάλλον νιόπαντροι και χαριτωμένοι. Αυτός στην υποδοχή, εκείνη καμαριέρα. Ήρθαν να φτιάξουν τη ζωή τους στην Αμερική, κι έφεραν μαζί τους τη μισή Ινδία. Σαπούνια, πετσέτες, μηχανή πάγου, ηλεκτρικές συσκευές. Πολλά ακόμη μοτέλ περνούν σε ινδικά χέρια, μας έχει φανεί. Πολλά κομφορτ ιν και σουπερ έητ και ότι θες, ανήκουν πλέον στον κύριο Άντζα ή στον κύριο Πατέλ. Πολλοί ινδοί δουλεύουν σε ξενοδοχεία. Πρόκειται για ρεύμα μάλλον – πως οι έλληνες παλιά άνοιγαν ντάινες.

Το ψυγείο πάγου είναι απαραίτητο στο Αμέρικα. Μπορείς να το φουλάρεις από ειδικούς παγοπωλητές στα βενζινάδικα, μαζί με πάμφθηνη αμόλυβδη.

Αυτό το ποστ θέλω να το αφιερώσω στο νβκ, με την άδειά σας. Να σαι καλά, ρε. Κι ευχαριστώ.

7 σχόλια:

  1. ανώνυμος έφα:

    ΜιςΟύρι του παραδείσου;
    Των χέβενς σίγουρα!

    …Μουσικότατο Ντάβενπορτ…;
    Αυτό ήταν όλο;
    Τί μουσικότατο δηλαδής;
    Παίζανε και κάντρυ ΚΑΙ γουέστερν;
    Δε μας τα γράφεις όλα.

  2. Citronella έφα:

    wow! κοίτα να δεις που άργησα αλλά σας ανακάλυψα – η αποζημίωση είναι ότι έχω πέσει με τα μούτρα και τα απολαμβάνω μαζεμένα!!
    ευχαριστώ πολύ πολύ για το ταξίδι, και να τα περάσετε έτσι κούκλα και στη συνέχεια.

    φιλιά (κι ένα στον Huck Finn, ε?)
    🙂

  3. The Pan Within έφα:

    Σήμερα σε διάβασα απνευστί! Είχα χρόνο και του’δωσα και κατάλαβε.Θυμάσαι εκείνο το βιβλίο που λέγαμε καποτε; Τώρα σκέφτομαι τον τίτλο του. Μάλλον κάτι σε στίχο του Τζώννυ το βλέπω. Ξέρω, ξέρω, πόσο original, για να θυμηθούμε και τα Εγγλέζικά μας! Δεν γίνεται, όταν θα επιστρέψεις θα κάτσεις (με το ζόρι αν χρειαστεί) να το γράψεις.

  4. nbk έφα:

    σνιφ. στοπ
    συγκινημένος που φτάσατε στα πάτρια. στοπ
    μου. στοπ
    και για την αφιέρωση. στοπ
    τα απέραντα καλαμποκοχώραφα δεν αντέχονται. στοπ
    η πίκρα μου 6 χρόνια στη μεσοδύση. στοπ
    ένα βουναλάκι ρε, να σπάει το μάτι. στοπ
    στείλε προσωπικό για πότε φτάνετε. στοπ
    να κανονίσω για το τάισμα του Darth Brillat-Savarin αν είναι. στοπ
    δις στον Τεντ Ντρους. στοπ
    χαίρομαι. στοπ
    και για το Στ Λοθισ Βρεαδ ανδ Ψο. στοπ
    παραξενεύομαι που δεν μιλάτε για το Αρτσ. στοπ
    ο Αη Λούης θεωρείται η πύλη της Δύσης. στοπ
    αποκει κινάγαν τα καραβάνια. στοπ
    γιαυτό και φτιάξαν και την αψίδα. στοπ
    α ρε πατρίδα. στοπ
    όπως φεύγετε ρίξτε της και ένα φάσκελο από μένα. στοπ
    λαβ εντ χέητ ρηλέησιονσιπ. στοπ
    αμέλησα να αναφέρω ότι ΑηΛουησιανοί είναι οι Maya Angelou, Chuck Berry, Josephine Baker, William Burroughs, Miles Davis, T.S.Eliot, Vincent Price, o Pullitzer (εκεί έζησε βασικά και πολιτογραφήθηκε Αμερικανός), και θα μπορούσες να αναφέρεις και τους Tenessee Williams και Miles Davis. στοπ
    check this out http://en.wikipedia.org/wiki/Henry_Townsend_%28musician%29 στοπ
    and this one as well http://www.stlouiswalkoffame.org/ στοπ
    ο δρόμος είναι στην Delmar, κοντά στο Wash U at St Louis. στοπ
    αν μείνετε στον Αη Λούη μέχρι τις 13/9 να πάτε στο λόφο με τα βατόμουρα στη Delmar (http://www.blueberryhill.com/entertainment.htm) να δείτε τον Chuck Berry από πολύ κοντά. στοπ
    μαλακία μου που δεν το ανέφερα. στοπ
    ενίοτε έδινε συναυλίες τριγύρω και ο Jonathan Richman. στοπ
    αυτόν έψαχνα και έπεσα στα άλλα. στοπ

    διατελώ ιερόσυλα. στοπ

    ΥΓ μη ξεχάσετε το φάσκελο. στοπ

  5. nbk έφα:

    πάντως άλλο το SLU και άλλο το WUSTL. στοπ
    με αφορμή τη φώτο Grand & Olive γωνία. στοπ
    λίγο πιό πίσω όμως στη Grand είναι η Delmar και από εκεί ευθεία βγαίνεις δίπλα στο WUSTL. στοπ
    και τέτοιες μέρες περίπου τα μάζευα και ανηφόριζα για εκείθε. στοπ
    θα με πάρουν τα ζουμιά. στοπ
    το φάσκελο μη ξεχάσετε. στοπ

    διατελώ συγκινημένος

  6. η νύφη με τσ΄αρχίδες έφα:

    πως φαινεται ο ανθρωπος που οδηγαει στην πολη
    ολο στοπ και στοπ
    ουτε ενα τελος οριου ταχυτητας.
    ρε νβκ για πιασε λιγο αττικη οδο να ξεδωσεις.

    εσεις φωκαδες καλο δρομο στα χαηγουεης
    με τον αη Χριστοφορο μαζι σας.
    τελικα τι νομιζετε ,ειναι βασιμες αυτες οι φημες
    οτι ο μαρκ τουεην ζει;

    αμα πετυχετε τον τσακ μπερυ που ειναι απο τον τοπο εκει
    να του πειτε χαιρετισματα απο τον ελληνα που του χαρισε
    το τετραβαγγελο μενταγιον.

    φιλια

  7. Juanita La Quejica έφα:

    Περιμένοντας τις φωτογραφίες με τα σύννεφα, εύχομαι Καλή Επιστροφή!

Εσείς τι λέτε;