. I’ll buy you a Chevrolet… 05/09/2006

Έχει κολλήσει το μυαλό μου σε λεπτομέρειες. Ας πούμε, την πρώτη μέρα, στο πρώτο μοτελ, το σουπερ8 του Εφινχαμ, ο τύπος που ρώτησε και κατέγραψε το χρώμα του αυτοκινήτου. Ποτέ ξανά, σε κανένα μοτέλ, δε μας ζήτησαν τον τύπο και το χρώμα του αυτοκινήτου. Την πρώτη μέρα μοιάζαμε ύποπτοι.

Ρώτησε λοιπόν πρώτα τον τύπο του αυτοκινήτου. Του μπλουζ μομπιλ, που λέει σωστά ο ακίνδυνός μας. Σέβυ Μαλιμπου. Ήταν μια Σέβυ Μαλιμπού. «Τι χρώμα;», ρωτάει. «Αμυγδαλί», του λέω. «Καφέ», λέει ταυτόχρονα ο ξενέρωτος ο γνωμοδότης. Κι ο τύπος γράφει στο χαρτί Brown. BROWN. Καφέ. Άκου!

Για την ακρίβεια είπα: light brown. Άκου “αμυγδαλί”!

Ήταν αμυγδαλί. Είναι ακόμη, μα τώρα είναι στα ξένα χέρια που είναι μαχαίρια. Το μαλιμπού μου, το μπλουζ μομπίλ μου, κακούργοι, μου το πήρατε. Αφού κάναμε μαζί πέντε χιλιάδες μίλια, οκτώ χιλιάδες χιλιόμετρα, έπρεπε να χωριστούμε. Ότι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο, μπλουζμπμπιλάκι μου….

Το πήραμε στα 14658 μίλια και το επιστρέψαμε στα 19631. Μόλις 4973 μίλια, ήτοι 7956 χιλιόμετρα σε 22 μέρες, ήτοι 361 χλμ την ημέρα μέσος όρος.

Έχει κολλήσει το μυαλό μου σε λεπτομέρειες. Τα λάθη και τις αναστροφές. Στην αρχή με νεύρο. Λες κι ήμουν στην Ελλάδα. Ύστερα με ηρεμία, χαλαρά. Οκ, λάθος. Διορθώνεται.

Ο καφές. Πουθενά. Αμερικάνικο νερόπλυμα, σε βολικά ποτήρια του λίτρου. Μέχρι την σωτήρια ανακάλυψη του στα ελληνικά μέτρα δυνατού καφέ με γεύση βανίλια, τον οποίο αναζητούσαμε σε κάθε βενζινάδικο και σέρβις.

Τα σέρβις. Τα καλύτερα και φθηνότερα μέρη είναι εκείνα που έχουν παρκαρισμένες πλήθος νταλίκες απέξω. Μιλάει η πείρα, ποιοί είμαστε εμείς να μην υπακούσουμε;

Η μουσική. Πόση μουσική! Και κυρίως εκείνο το On the road again. Και το σημαδιακό – πρώτη φορά αφού παραδώσαμε το αμάξι μας μπήκαμε σε ξένο αμάξι, κι η κυρά που μας έβγαζε βόλτα ρώτησε «do you know Willie Nelson?» και έβαλε το ίδιο κομμάτι, στην ίδια εκτέλεση, χωρίς να ξέρει τι σήμαινε για μας.

Η μουσική. Όταν άρχιζαν τα δύσκολα, όταν είχαμε φάει πακέτο, όταν στράβωνε το κλίμα κι εμφανιζόταν ο γάιδαρος στη γωνία, ο σοφός γνωμοδότης πάταγε το κουμπί κι ακουγόταν δυνατά το Daddy Lolo από τους Ganim’s Asian Minors και γινόταν το τιμόνι φτερό.

Η μουσική. Τα μπλουζ. Τα τραγούδια του Τζώννυ όταν πήγαμε να τον δούμε. Τα τραγούδια του βασιληά στο Μέμφις. Το Sweet Home Alabama όταν περάσαμε τα πολιτειακά σύνορα, στο δρόμο για το Φλόρενς.

To Jackson του Κας, πηγαίνοντας προς το Τζάκσον. Το Jambalaya (On The Bayou), του Hank Williams, στα μπαγιού. Το La Grange των ZZ Top στα πάμπολα μέρη με όνομα La Grange που προσπεράσαμε (εκτός από το αυθεντικό του τραγουδιού, το οποίο είναι στο Τέξας). Το Amish Paradise του Weird Al Yankovic στην περιοχή των Άμις. Το Sweet Home Chicago, με Τζόνσον ή με Μπλουζ Μπράδερς, στο δρόμο προς Σικάγο. Και βέβαια το Hot Tamales, όπου ο Ρόμπερτ Τζόνσον ανακαλύπτει το ροκ εν ρολ.

Το Φλόρενς. Και οι άλλες πόλεις που μας χάρισαν χαμόγελα. Χωριά των πέντε σπιτιών, της μιας αρχαίας μάνικας για τη βενζίνη, των 150, άντε 200, κατοίκων, τα Paris, Dublin, Rome του Μισσισσιππή και του Τεννεσσή.

Το μαύρο παιδί που μας έδειξε το δρόμο για τον τάφο του Σόνυ Μπόυ Γουίλιαμσον. Μεσημέρι, αφόρητη ζέστη κι υγρασία, είχε μια βρεμμένη πετσέτα στο σβέρκο, κλασσικό κόλπο, στάθηκε λίγο, παραξενεμένο και ευχαριστημένο απ την ερώτηση και μας έδειξε πως.

Ο δρόμος είναι ανίκητος. Κι εγώ προσκυνητής. Θέλω τη Σέβυ μου, ένα ντεπόζιτο βενζίνη, το γνωμοδότη μουσική, πινακίδες με παράξενα ινδιάνικα ονόματα να με παρασύρουν σε τόπους που ποτέ δε θα ξεχάσω.

Υγ ναι, το ταξίδι συνεχίζεται. Μέχρι να βρούμε Ποιο Άτακτο Παπί Έκανε Πιπί στη Μέση του Μισσισσιππή… Το βρήκαμε το παπί, είχε κρυφτεί στον Κανκακή, τον παραπόταμο. Το βγάλαμε και φωτογραφία!

4 σχόλια:

  1. gregykapogeorge έφα:

    Άντε να μαζευόμαστε… με το καλό!

  2. ανώνυμος έφα:

    Είναι ένα τραγούδι για κάθε στιγμή.
    Κι είναι μια στιγμή για κάθε τραγούδι,
    που ανταμώνουν πάνω στα σταυροδρόμια τα έρημα
    οι στίχοι και οι μουσικές, τα νοήματα,
    με τις συνθήκες, την αίσθηση απ’ την οποία ξεπήδησαν.

    Και δεν είναι καλύτερη στιγμή,
    μήτε για το δημιουργό,
    μήτε για τον αποδέκτη της δημιουργίας,
    απ’ αυτή τη στιγμή
    που τα ίχνη του ενός πατάνε του αλλουνού
    και επειδή στον αυτό τόπο έφτασαν
    κι ενώθηκαν,
    έσβησε το ένα το άλλο.

    Σκασίλα μας για τα γενικά.
    Οι λεπτομέρειες είναι που αγαπάμε να διαβάζουμε.
    Το ξέρεις.

  3. Γιώργος Τούλας έφα:

    Γειά σου ρε Λαμπρινή. Μας φτιάχνεις κάθε μέρα με αυτό το απίστευτο blog. Νάσαι καλά κούκλα μου.

  4. mirandolina έφα:

    Μαζευόμαστε, μαζευόμαστε, Γρηγόρη — γι αυτό κι οι λεπτομέρειες. Ευτυχώς τις αγαπάτε, ανώνυμέ μου.

    Γιώργο σε ευχαριστώ – χρόνο να είχα μόνο…
    (να μου φιλήσεις την παρέα της τρανής αμμούδας)

Εσείς τι λέτε;