. Ενα μήλο την ημέρα 09/07/2007

Χτες το πρωί, η Οντέτα τραγουδούσε στο νησί του κυβερνήτη – μέχρι πριν δέκα χρόνια το νησί ήταν στρατιωτικό ή βάση της ακτοφυλακής, τώρα το παραδώσανε στο κοινό, έγινε παρκο και καλούν τους νεοϋορκέζους να το χαρούν.

H Οντέτα τραγουδούσε ακίνητη, στην καρέκλα, με το μακρύ της φόρεμα, σα ρεμπέτισσα που είναι, σαν ψάλτης αριστερός και άνθος σπάνιο. Είμασταν οι περισσότεροι λευκοί – αυτό μονο. Νταξ, κι η νεολαία αγνοούσε την Κυρία (“μα ποιά είναι αυτή; τι σε έχει πιάσει με μια γριά μαύρη;”) αλλά έμαθε με τον πιο ωραίο τρόπο.

Η συναυλία ήταν δωρεάν. Ομοίως το φέρρυ και οι καταπληκτικές γωνιές, με το Μανχάταν φάτσα κάρτα. Σήμερα ήταν δωρεάν ο τσαλαβουτηχτός “Σαίξπηρ στο πάρκο” – ο Ρωμαίος κι η Ιουλιέττα μετακόμισαν τη Βενετία. Αύριο και άλλο κονσέρτο δωρεάν – σας το κρατάω για έκπληξη. Στο Μπράιαντ έχει θερινό σινεμά, τα κορίτσια φιλιούνται στα παγκάκια και ο μελαγχολικός ορθόδοξος εβραίος καπνίζει το ένα μετά το άλλο. Στην πλατεία Μάντισον (χωρίς κήπους), στο Σέικ Σhαk ουρές περιμένουν για ένα Σακ-μπεργκερ, το φημισμένο ως καλύτερο μπέργκερ της ΝΥ.

The MET. Μοντιλιάνι, Ταγκί, Λεζέ, Σεζάν, Μπρακ, Πικάσο, Χουαν Γκρις, Κλέε, δύο υπέροχοι Ρουώ (αδελφέ, γεμίζουν τα μάτια μου όταν τον αντικρύζω), τζιακομετάκια ένα σωρό, το εσωτερικό του καφενείου του Βινσεντ, τα ασιατικά και οι ωραίοι αφρικανοί – μητέρα Αφρική, μητέρα.. Η νέα ελληνική πτέρυγα, οι μούμιες και τα φαγιούμ, Ιαπωνία και ουκίγιο ε, οι τρομεροί βωμοί των μάγιας, ανθρώπινο αίμα μου μυρίζει, ο Πουαρέ και τα θεατρικά του ρούχα, κι ύστερα βόλτα στο πάρκο, κόντρες με νοικιασμένα καραβάκια κι ανεκτίμητες πάπιες, βιτρίνες στη 5η και χοτ ντογκ τζάμπο.

Αααα! ναι! και το απλ στορ. Τρις ημερησίως, πριν και μετά το φαγητό. Εκατομμύρια ψωνάρες χαϊδεύουν την οθόνη του αη-Φων, μεγάλη η χάρη του. Γονείς φέρνουν τα παιδιά τους, άνδρες τις γυναίκες τους ή τους άνδρες τους. Η νέα τρέλλα που γίνεται μανία.

Στη Μάντισον, κοντά στους 80 δρόμους, τερμα χάι κλας και βάλε, ο Βιαντ προσφέρει ατμόσφαιρα ντάινας και καλό φαγητό. Ο Μιγέλ σερβίρει και μας καταλαβαίνει. “Έλληνες είστε; το ίδιο και το αφεντικό μου”. Χιώτης. Θυμάμαι τα ισπανικά μου, μιλάμε λίγο. “Είναι καλός άνθρωπος το αφεντικό σου;”. “Ο Τζωρτζ? Ναι, είναι καλός”, λέει και χαμογελάει σχεδόν τρυφερά.

Το άλλο πρωί, στο Κατζ, στην Ηστ Χάστον, εκεί που η Σάλλυ δίδαξε στον Χάρρυ πως η γυναίκα έχει την Μέθοδο στο αίμα της. Παστράμι και μπρισκητ σάντουιτς και λάτκας.

Κινεζούπολη, αναμνηστικά, παιδικές χαρές, η γέφυρα του Μπρούκλυν και η Έμμα που της βγαίνουν τα παπουτσάκια της και τον Αύγουστο θα κλείσει τα τρία. Εξι μίλια περπάτημα την πρώτη μέρα, εννιά τη δεύτερη. Το δεξί μου πόδι φουσκάλιασε, με παπούτσια δίχρονα κι άνετα, που γι αυτό έφερα μαζί στο ταξίδι. Ευκαιρία για καινούρια θα μου πεις (εχει καταπληκτικές εκπτώσεις, είναι αλήθεια).


Στην Τάιμς Σκουέαρ μας υποδέχθηκε ο Σπάιντερ μαν. Ακολούθως ακούσαμε ουάσπηδες σε κοινή προσευχή. Έλεγε ο “χριστιανός” πάστορας για το μέλλον, που οι χριστιανοί θα dominate – τι να του πεις του έρμου, τι… Γραφικότητες ένα σωρό, πανηγύρι, πάγκοι με φαγητό και το Τόυς αρ αζ, που δε μου πολυάρεσε το λιγο που το είδα, αλλά είμαι προκατειλλημένη γιατί πήρε την πελατεία του αγαπημένου μου Φάο Σουάρτζ.

Οι λεπτομέρειες αυτά. Η εικόνα άλλη. Later, aligator…

3 σχόλια:

  1. akindynos έφα:

    Ντάξ οι λεπτομέρειες και οι εικόνες (και τα ειδωλόθυτα στο απλστορ)

    Για το βίντεο-καταγγελία-γροθιά-στο-στομάχι τσιμουδιά ε; Αβαβά; Κοκοκό;

    Βούκινο στα ίντερνετς γινατε βρε! 8-D

  2. office_mate έφα:

    Όλα καλώς καμωμένα, λοιπόν.

  3. αδέλφια επαρχιώτες έφα:

    Έλα πάλι η Ελλαδάρα σκίζει στο βάδην.
    Καλό κουράγιο!

Εσείς τι λέτε;