. One mile from Mt Pleasant, Penn state 11/07/2007

Είμαστε στη βεράντα ενός μικρού “σπιτιού”, φτιαγμένου από κορμούς δέντρων. Ένα κρεβάτι, ένα τραπέζι, εξω η βεραντούλα, ο πάγκος… Τζιτζίκια γύρω, μυρμήγκια περπατούν στην οθόνη. Από το πρωί στο δρόμο.

Φύγαμε από τη ΝΥ κατα τις 12 το πρωί. Το προηγούμενο βράδυ την αποχαιρετήσαμε από ψηλά, στον εβδομήντακάτι όροφο του Ροκφέλερ Σέντερ. Τα φώτα της πόλης χάνονται μακριά στον ορίζοντα, αφήνοντας εκατοντάδες επισκέπτες και εμάς μαζί, να προσπαθούμε να χωρέσουμε την ουσία της σε ένα βλέμμα.


Σταθήκαμε στο Πενν στέητ στο δρόμο μας για το Μίσιγκαν. Περαστικοί από ένα τόπο καταπράσσινο, γεμάτο δάση. “Από αυτά περνούν οι αμερικάνοι και σου λένε, τι προβλήματα με το περιβάλλον μας λέτε, εδώ ο κόσμος είναι καταπράσσινος“, είπε ο Γνωμοδότης. Βουνά, μικρές κοιλάδες, δέντρα πυκνά, αδιαπέραστα. Στη μέση του δάσους οι παράγκες από τους κορμούς, δίπλα στη λιμνούλα. Οι άνθρωποι έρχονται εδώ για ψάρεμα, τρέκινγκ, επαφή με τη φύση. Κλέψαμε λίγο.

Αύριο έχει πολλές ώρες στο δρόμο, πάλι. Χαίρομαι. Μου είχε λείψει. Το καινούριο, τερατώδες άη-ποντ (λόγω ύψους;) είναι γεμάτο τις πρέπουσες μουσικές. Από τον διαπολιτειακό 78, στον 76, ύστερα στον 70, με το on the road again. Α, ναι. Η ομορφιά που γέννησε, όταν γέννησε, αυτός εδώ ο τόπος, γεννήθηκε μοναχά στο δρόμο.

Αύριο νωρίς, θα φτάσουμε στο Πίτσμπουργκ, εκεί απ όπου ξεκίνησαν ο Λούις κι ο Κλαρκ. Ο δρόμος μας κι ο δρόμος τους θα συναντηθούν πολλές φορές – όπως, υποσυνείδητα, συναντήθηκε με όλων εκείνων που αγαπήσαμε σε αυτή τη χώρα. Ύστερα, ο δρόμος για το Σικάγο. Από κει ξεκινάει ο 66. Εχουμε τέσσερις βορειοαμερικάνικους άτλαντες, τρεις χάρτες του, τη διαδρομή και τα τραγούδια στο μυαλό μας. Τώρα στ αλήθεια αρχίζει το ταξίδι.

5 σχόλια:

  1. akindynos έφα:

    Ώστε όλο αυτό το apple junk που κουβαλάτε σας το δώσανε σετ με τους άτλανες (μυθολογικό χιντ). Άλλα νέα, ο σύνδεσμος βίρτσουαλ εξερευνητών «Δεξιότερα Κουροπάτκιν» παρακαλεί όταν και εφόσον είναι εφικτό να δίνετε κανένα χαρτογραφικό σύνδεσμο.

    Καλό αληθινό ταξίδι.

  2. akindynos έφα:

    Ήμουν στραβός ή κάνατε outsourcing στον Ινδό;

  3. αδέλφια επαρχιώτες έφα:

    Αφού έχει εκεί πράσσινα πολλά
    γιατί δεν έρχονταιεκεί μετανάστες
    εμπρηστές από δω τώρα που μείναμε από Πάρνηθα?

  4. yiannis z. έφα:

    ….perfect !! αν πάτε μέχρι Καλιφόρνια, να σας στείλω το τηλέφωνο τού
    κολλητού μου φίλου (από μέρες Πανεπιστημίου μέχρι και τώρα), τού Herbie Hancock..
    Αν περάσετε από Iowa, να δείτε οπωσδήποτε τον γιό μου Ζάχο ([censored by editors])…
    φιλιά….
    γιάννης ΑΖΑ

  5. Ανώνυμο έφα:

    Ε, δυο τραγούδια θα τα στείλω, γιατί σε ένα τέτοιο ταξίδι με “κάρο” θα ήθελα να τα χοροπηδήξω στο κάθισμα, κουνάμενος δεξά-ζερβά και κουνώντας το κεφάλι ποικιλοτρόπως. Την μυστήρια κυρά και το εξπρές για τη δόξα που θα έχανα για μόνο 19 δευτερόλεπτα και 91 αμαρτίες (Aquí, quien engaña no gana, ήταν πειρασμός να το βάλω από Τζόννυ Κάς, αλλά έδειξα χαρακτήρα).

    Αρκετές εξυπνάδες μέσα στο σχόλιο, ρίξε μια πρέζα αλεύρι τώρα.
    Ή ακόμα καλύτερα κανένα νέο ποστ.

Εσείς τι λέτε;