. On the road again… 14/07/2007

Σήμερα πιάσαμε το δρόμο. Πρωινό στου Λου Μίτσελ, Σικάγο – εκεί, με μια ομελέτα απο ελληνικά χέρια ξεκινάει ο Δρόμος για όλους τους σιξτυσίξερζ. Εκεί και μεις – γειά σου θείε Λου με τα ωραία σου!

Ύστερα από τη Τζάκσον στην Όγκντεν Άβενιου και στο δρόμο με το γραμμόφωνο να παίζει διασκευές του Get your kicks τη μία μετά την άλλη. O δρόμος περνά από το Τζόλιετ του Τζόλιετ Τζέηκ και του Τζακ – ακόμη ήσυχο και καταπράσσινο…

“…I took a bus to Joliet, Illinois, went by the Joliet pen, stationed myself just outside town after a walk through its leafy rickety streets behind, and pointed my way.”

Στο παγωτατζίδικο, δίπλα στο δημοτικό πάρκο, οι αδελφοί μπλουζ αναρωτιόταν αν τους αγαπάμε. Σμολ τάουν αμέρικα το λένε εδώ. Η Αμερική που βγάζει πρόεδρο (εντός ολίγου) και διαγωνίζεται για την “πιο αμερικάνικη πόλη”, την πιο μεγάλη κολοκύθα και τα σεντς όσων ταξιδεύουν τον ιστορικό δρόμο. Η μία μετά την άλλη οι μικρές πόλεις της διαδρομής αναπαλαιώνουν και ομορφαίνουν το δρόμο, θυμίζοντας πως γι αυτό πλήρωσαν κάποιοι καταστηματάρχες από το νταουντάουν – σπανιότερα οι ρομαντικοί των ενώσεων διάσωσης της 66ης διαδρομής. Από δίπλα, πινακίδες υπερ της οπλοκατοχής να ξεπροβάλλουν μες απ τα βαμβακοχώραφα – έχει και ο ρομαντισμός τρίτο δρόμο, ειδικά αν η ρίζα του βρίσκεται στην άγρια δύση.

Κάναμε μια παράκαμψη ως την Ουρμπάνα – να φιλήσουμε τους συντρόφους. Ύστερα πίσω πάλι. Εκεί που οι γυαλιστερές καινούριες πινακίδες ζητάνε το δολάριο του νοσταλγού, οι κοιμισμένες πόλεις ένα λόγο να ξυπνήσουν.

Εκεί που οι παλιές, γρατσουνισμένες, σκονισμένες πινακίδες ζητάνε επίμονα το μερτικό τους στην ιστορία αυτού που πρώτος ο Στάινμπεκ ονόμασε “Μητέρα-δρόμο” – “Η μητέρα όλων των δρόμων” το μεταφράζει ο Γνωμοδότης μα λέω πως όχι, είναι δρόμος μητέρα, ο δρόμος που γεννοβολάει λόγο, μουσική, οργή, ανταρσία, ελπίδα και θάνατο. Η κίνηση – από την ανατολή στη δύση. Ετσι ξανά.

Σταματήσαμε στο Λίτσφιλντ. Φτηνό μοτέλ και σινεμά με πεσμένους σοβάδες, “matinees 3.50”. Walmart και ξυνόμηλα για βραδυνό – λίγη δροσιά μες στη σκόνη. Τα σπηρούνια μου ξεκουράζονται στο διάδρομο. Η βενζίνη έπιασε 3.59 στο μιντουέστ… Αύριο, Τεντ Ντρου, η γωνία 61 και 66 και ο δρόμος για την Τάλσα. Κοιμάμαι ήσυχη τα βραδυα. Και χαμογελάω.

3 σχόλια:

  1. akindynos έφα:

    Προσέχετε, μια μέρα δρόμο πριν την Τάλσα ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

  2. silent minority έφα:

    αγαπητοί σιξτυσίξερζ,

    να σας ευχηθώ καλή συνέχεια και να σας στείλω πολλά φιλιά από το τόκυο

    xxx

    ps: επιβίωσα του τυφώνος [αν ακούσατε τα news], nο worries 🙂

  3. nbk έφα:

    το φάσκελο! το φάσκελο! μην το ξεχάσετε 😉

Εσείς τι λέτε;