. From Chicago… 16/07/2007

Το κομμάτι της ρουτ που ανήκει στο Ιλινόι είναι κράμα μπίζνες και νοσταλγίας – περίεργο κράμα. Καλή σήμανση, σειρές νυσταγμένες πόλεις που ελπίζουν στο νοσταλγικό δολάριο και χάρη σε αυτό διασώζουν όσα αξίζουν να διασωθούν. Μάλλον όσα φτάσανε ως εδώ και πληγώνουν τρυφερά – τα πιο όμορφα ή χάθηκαν ή έζησαν από εκείνο το παράξενο πείσμα όσων πιστεύουν πως η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο, ακόμη κι αν είναι αμερικάνοι βλάχοι με πειραγμένα αμάξια που μαζεύονται στη 66 για κάποιο νάσκαρ αγώνα. Είχες δει το Cars; θυμάσαι τις διαδρομές στη 66;

throu Saint Louis

Μπαίνοντας στο Μιζούρι, φτάνοντας στο Σαιν Λούη, πριν την οκλαχόμα σίτυ που είναι σο πρίττυ.. Η συνήθεια χτίζει την ιεροτελεστία. Στο Μπρεντ για σούπα – το καρβελάκι μίκρυνε, είναι τα δύο τρίτα του παλιού, η κρεμμυδόσουπα παραμένει καλή αλλά η κοτόσουπα με νουντλς ηταν για πέταμα. Αυτά κάνει η επέκταση/τυποποίηση/εξαπλωση/ φραντσάιζ… Αντίο ΜπρεντΚο, ζήτω ο Τεντ Ντρου που κρατά ψηλά τη σημαία της ποιότητας και αρνείται την καταστροφή που βαφτίζεται “επιτυχία”..

Φύγαμε από τον Αη-Λούη απόγευμα, οδηγήσαμε την υπέροχη διαδρομή. Ο δρόμος της μιας λωρίδας, μες από το πράσσινο και τις κωμοπόλεις, όπου η 66 κρατιέται σε αρκετά καλή κατάσταση.


Ξέχασα να σου πω! Λίγο νωρίτερα συναντηθήκαμε με το Tour de Donut, ποδηλατικό αγώνα κατά τον οποίο ο κάθε συμμετέχων έχει πέντε λεπτά χρόνο μπόνους για κάθε ντόνατ που θα φάει στη γραμμή εκκίνησης ή κατά τη διάρκεια του αγώνα. Αριστούργημα!

Joplin, missouri

Λίγο πριν το Τζόπλιν, περάσαμε το βράδυ στο πιο άθλιο μοτέλ που έχω μείνει στη ζωή μου. Η μυρωδιά της μούχλας, η εγκατάλειψη σου χτυπούσε στα ρουθούνια, η δυστυχία των ανθρώπων, που ήρθαν εδώ με όνειρα για να τα δουν να θάβονται σε μια πόλη ξεχασμένη και αδιάφορη, εμφανής..

Στο χωριό της Μπελ Σταρ βρήκαμε ένα παλαιοπωλείο μούρλια – κασσετίνες 45άρια με τιμές χαμηλές σε σχέση με την αξία τους (ναι, βρε, σου πήρα!), τζουκ μποξ του 40, σερβίτσια του 50, αφίσες του 60, θήκες και όπλα από το ουάιλντ ουέστ, καρέκλες και μηχανές από τα ράντσα… Το ήθελα όλο!

13,6 miles of Kansas

Είμαστε στη Δύση. Οι πόλεις θυμίζουν ουέστερν. Σαν τη Γκαλένα. Περιμένεις να σκάσει μύτη από τη γωνία ο Τζακ Πάλανς, με τα χέρια δέκα πόντους από τα εξάσφαιρα, το βήμα αργό, τα σπηρούνια να χτυπάνε με ένα υπόκωφο μεταλλικό ήχο. Τα 13,6 μίλια ρουτ66 του Κάνσας. Τα μισά να περνούν δίπλα από το φάντασμα της Καλαμίτυ Τζέην, τα άλλα μισά χωματόδρομος ως την άκρη του ουρανού. Στο τέρμα, ο Τομ που φτιάχνει αυτοκίνητα μες στην ερημιά του Θεού μας δίνει οδηγίες και μας εύχεται να Have Fun.

cities the song doesn’t name

Οκλαχόμα. ΟΚΛΑΧΟΜΑ. Αγαπάω Οκλαχόμα – 100 χρονώ κορίτσι ακόμα. Ινδιάνοι Μιάμε και Φοξ, ήρεμη Τάλσα, ευγενικοί άνθρωποι. Ανοιχτωσιά κατόπιν. Γελάδια -υπέροχα, πανέμορφα, υγιέστατα ζώα, ένας αληθινός θησαυρός-, γελάδια, λιβάδια, ανοικτός ουρανός, συρματοπλέγματα, νερότρυπες -λίμνες, φάρμες και ράντσα, σκόρπια σπίτια εδώ και κει, μικρά κέντρα των πόλεων, Εντμοντ, Τσαντλερ, Στραουτ, Μπρίστοου, μια μπουκιά στο Ροκ Καφέ που έχει 69 χρόνια πάνω στο δρόμο 66, δυό φωτογραφίες στο βενζινάδικο της Τεξακο. Α, και ο Εντ με το Biggest Totem Pole of the World και τα 400 βιολιά – το καθένα από άλλο ξύλο-, ο Εντ σφραγίδα στην ινδιανοποίηση όσων κρατάμε από παλιά γενιά. Ο συγκινητικός Εντ – όσο κι ο Ινδός που μας υποδέχεται ενθουσιωδώς στο πεντακάθαρο μοτέλ Ρήτζενσυ του Ρένο, αν και απορεί τι κάνουμε εδώ πέρα και γιατί δεν πάμε στην Ινδία που είναι τόσο όμορφη χώρα – μα κάτσε να σου δείξω φωτογραφίες, μα, να πάτε να φάτε ινδικό φαγητό όχι αυτά που τρώνε εδώ!

Μακάρι κάποτε η Ιθάκη να του δώσει το ωραίο ταξίδι.

And oklahoma city is mighty pretty

Έτσι λέει το τραγούδι, δηλαδή -πάω να δω μονάχη μου τώρα, αφου περάσουμε από τον τόπο που γέννησε το Γούντυ που γέννησε το Ντύλαν. Όκιζ ρουλ.

Ένα σχόλιο:

  1. buzz έφα:

    And oklahoma city is mighty pretty…

    Έτσι λέει το τραγούδι, δηλαδή -πάω να δω μονάχη μου τώρα, αφου περάσουμε από τον τόπο που γέννησε το Γούντυ που γέννησε το Ντύλαν. Όκιζ ρουλ….

Εσείς τι λέτε;