. Cattle Capital of the World 17/07/2007

Το μεγαλύτερο χρηματιστήριο ζώων στον κόσμο, η σύγχρονη εμποροπανήγυρις, γίνεται στην πόλη της Οκλαχόμας. Δεκάδες πανέμορφα ζώα, καλοθρεμμένα, ζωηρά, με βλέμμα λαμπερό και τα διακριτικά της ράτσας τους ξεκάθαρα, περιμένουν υπομονετικά στα πρόχειρα κελιά σταυλισμού, πριν η βουκέντρα τα οδηγήσει μπροστά στους ραντσερς, που αύριο θα τα μεταφέρουν σε μονάδες εντατικές, μα τώρα σηκώνουν το χέρι τους εκδηλώνοντας ενδιαφέρον για αυτά τα πλάσματα πουως τώρα μεγάλωναν ελεύθερα στα λιβάδια. Ο υπεύθυνος της δημοπρασίας τραγουδάει ένα τραγούδι μυστικό, που μόνο οι γελαδάρηδες κι οι ραντσερς κατανοούν. Στη μουσική του ξεχωρίζουν αριθμοί, τα χέρια σηκώνονται διακριτικά, σχεδόν αδιόρατα μα εκείνος τα βλέπει, διαβάζει σε αυτά τη μοίρα – τα ζώα αλλάζουν χέρια, οδηγούνται υπομονετικά έξω πάλι, και ύστερα στα ειδικά φορτηγά και τις διώροφες νταλίκες, έτοιμα για πάχυνση.

Γύρω από την Ζωοπανήγυρι, το στοουκγυαρντ, μαγαζιά με καουμπόυκα καπέλα, πουκάμισα, υπέροχες αγκράφες για τη ζώνη, στρινγκ τάιζ με το άστρο του σερίφη, μπότες, σπηρούνια και καυτές σέλες. Κάθε βδομάδα κάποιο από τα χωριά έχει ροντέο. Οι καουμπόυδες – μεξικάνοι, ινδιάνοι, ρεντνεκς- ντύνονται, στολίζονται και αντέχουν δέκα λεπτά στην πλάτη του αλόγου. Φτωχά αγόρια – το παραμύθι ζει μαζί τους. Από την άλλη οι ράντσερς. Με τα ακριβά αρμάνι κοστούμια και τα ακόμη ακριβότερα κάστομ μέιντ “καουμπόυκα” καπέλα. Να τρώνε λίγο πιο πέρα στο Κατλμεν’ς – το ινστιτούτο της τρυφερής μπριζόλας (“το ωραιότερο στέηκ που έχω φάει ποτέ στη ζωή μου” είπε ο γνωμοδότης, που δε φημίζεται για τη μνήμη του).

Μια ώρα οδήγημα, να πάμε κει που γεννήθηκε ο Γουντυ Γκαθρυ. Βουρκωμένη όλο το δρόμο – η κοιλάδα της Χαράμα και Η σφαγή του Λάντλοου στον Αη-Ποντ, μεγάλη η χάρη του. Έκρυβα τα δάκρυα, μα με πρόδωσαν γιατί δεν μπορούσα να βγω από το αμάξι. Μόλις τελείωσε το φολκ φεστιβάλ που γίνεται προς τιμήν του. Στο μνημείο του βρίσκουμε μια ελληνική σημαία – ποιός πέρασε, ποιός την έφερε εδώ, ποιός την κάρφωσε στο χώμα των ματωμένων του γονάτων; Ενας ντόπιος ξυλογλύπτης στολισε το οικόπεδο που κάποτε ήταν το σπίτι του με ένα ξυλόγλυπτο. Ρωτάμε οδηγίες. “Κανένας δε νοιάστηκε για το σπίτι του, δεν το έσωσαν, κι όμως το θυμάμαι μικρός, πήγαινα και κρυβόμουν εκει μέσα”.

Αυτή η γη είναι η γη σου αυτή η γη είναι η γη μου – μεγάλωσε στη γη των ιθαγενών, των ινδιάνων. Το χωριό του Γούντυ είναι χωριό των Σόννυ. Τους συναντάμε στο καφενείο, μακρυές κοτσίδες, σαγιονάρες, αγέλαστα πρόσωπα, πουρές και τσίλι. Πιο πέρα είναι οι πέντε πολιτισμένες φυλές, η περιοχή των Σοξ, των Κρηκ, μετά των Τσερόκυ και των δακρύων, ύστερα των γουιτσίτα. Η Οκλαχόμα γιορτάζει έναν αιώνα. Πριν την έλεγαν περιοχή των συνόρων ή Περιοχή των Ινδιάνων.

Έχω ένα μπούα μέσα μου, που λέει και η Μαφάλντα. Τα δάκρυα των Τσερόκυ και των δρόμων που βαδίσαμε με το πιστόλι στον κρόταφο δεν τελειώνουν.

Η Οκλαχόμα είναι όμορφη. Της πάει το μούχρωμα. Αύριο πλώρη για το Τέξας – η πρώτη μεγάλη παράκαμψη.

2 σχόλια:

  1. akindynos έφα:

    Έτσι όπως έγραψες ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο χρηματιστήριο ζώων, η οκλαχόμα μου φάντασε τεράστια. Κάτι σαν την oυκρανία. Ενώ είναι μόλις μια ελλάδα κι ένα τρίτο.

    (σοκ! συγκρίνετε τις σημαίες τέξας και γιουγκοσλαβίας)

  2. office_mate έφα:

    Γιατι αυτή η Αμερική αποπνέει πάντα τόση χαρμολύπη; (δεν βρίκσω άλλη λέξη)

Εσείς τι λέτε;