. Deep in the heart of Texas 20/07/2007

Θυμάμαι το Τρίο της Μπελβιλ. Όλα σε τούτη τη χώρα είναι μεγάλα. Στην Αμερική όλα είναι μεγάλα. Στην Αμερική που λένε: Στο Τέξας όλα είναι μεγάλα. Ακόμη πιο μεγάλα.

Όλα. Τα σπίτια. Τα σερβις ρόουντζ. Οι καλύβες από ξύλα. Τα αυτοκίνητα. Τα ντατσουν. Οι φάρμες. Οι μερίδες του φαγητού. Οι σωματότυποι των ανδρών. Τα στήθη των γυναικών. Η πρώτη εικόνα Τέξας – Don’t mess with Texas!

Στο απολιθωμένο βενζιναδικο δίπλα, σε ενα καφε Est 1929, τρώμε το πρώτο τεξάνικο τσίλι. Λίγο πριν η πινακίδα μας καλοσωρίζει στην “υπερήφανη πατρίδα του Προέδρου Τζωρτζ νταμπλγιου Μπους”.

Ωστιν. Στο little longhorn ο Τζερρυ Λη χορεύει με μια λεβεντοπούλα. Roots night, rockabilly. Η μπάντα αστέρι, παίζει εδώ κάθε Τρίτη. Εχουν το κοινό τους. Αληθινή νύχτα – αληθινή μουσική. Τραγουδάω Χανκ Ουίλιαμς με το μελαχροινό αγόρι που λαδώνει τη νοσταλγία και τον τρυφερό λυγμό της παράδοσης στα μαλλιά του.

Πίνουμε μπύρες λόουν σταρ. Στα σπίτια, το αστέρι της πατρίδας είναι συχνότερο από τις γλάστρες. Παντου το αστέρι. The lone star state. Το Τέξας είναι άλλη χώρα. “Πολλοί τεξανοί θα ήθελαν να ξαναγίνουμε ρεπάμπλικ” λένε οι τεξανοί κομμουνιστές φίλοι μας. Γελάω με την ανταρσία ενάντια στα στερεότυπα – ακόμη και στα τόσο εμφανώς δίκαια στερεότυπα του Τέξας. Δες: κοιμάμαι σε ένα δωμάτιο με τον Τσε Γκεβάρα στον τοίχο, δύο μίλια από το καπιτώλιο της αλλοτινής δημοκρατίας.

Ροζ μάρμαρο, οι σφραγίδες του τεξανού έθνους. Ανοικτή η συνεδρίαση της Βουλής. Ανοίγει με (χριστιανική, προτεστάντικη) προσευχή και όρκο προς τη σημαία. “Αν ως τώρα είσασταν στη ζώνη της βίβλου, πατώντας στο Τεξας πιάσατε την αγκράφα”. Κοιτάμε τους τοίχους και θαυμαζουμε την μανταμίτσα κυβερνήτη, που λίγο παλιότερα μας είχε συστήσει ο Ακίνδυνος – If it’s good enough for Christ, it’s good enough for me. Καταρρακτώδεις βροχές – λίγο πιο έξω πλημμύρες, 20 ζωές αυτό το μήνα χάθηκαν μόνο στην περιοχή γύρω από το Ώστιν.

Μούσκεμα. Τροπική καταιγίδα, αληθινή. Βγαζουμε τις πετσέτες από το αυτοκίνητο, να γίνουμε άνθρωποι. Στο δρόμο για το Σαν Αντώνιο ακούμε τραγουδια για το Σαν Αντωνιο. Εδώ το λένε ΣανΑντόν. Remember the Alamo. Μου μοιάζει όμορφο, σε αυτή την λίγη ώρα, λίγη βόλτα. Θα ζούσα εδώ. Θα ζούσα εδώ; Πατάω γκάζι για το Λάνγκτρι. Ο νόμος δυτικά του Πέκος. Μα πρώτα, το φαράγγι των Σεμινόλες και το μαγευτικό φαράγγι του Πέκος. Του ποταμού που όριζε από ποιά πλευρά θα είχε εξουσία ο Δικαστής Ρόυ Μπην.

Ενα άλλο Τέξας στα σύνορα. Άλλοτε Tejas κι άλλοτε Texas. Ψυχή για χιλιόμετρα. Μόνο ο ήχος από το αμάξι. Miles and Miles of Texas. Από το Λάγκτρι μας βγάζει ο αγροτικός 1024 στο χωματόδρομο κοντά στο Παντάλε. Πενήντα μίλια δρόμος- ρέμα, συν καμμιά 30ρια ο 2083, επαρχιακοί, με κέντρο την πόλη-φάντασμα των ίσως 20 κατοίκων… Το τοπίο, οι γέφυρες, το ποτάμι, ο ουρανός, ο ήλιος, τα ράντσα… Το ένα μετά το άλλο. Το άλλο Τέξας.

Στο Οζόνι πιάνουμε κουβέντα με μια 12χρονη με ύψος 1.80 – “από που είστε;”. Δεν έχει ξαναδεί έλληνες – σπανιότατα βλέπει ξένους. Μας σερβίρει μπριζόλες στο Χίτσιν’ πόιντ, το μπαρ / μπιλιαρδάδικο / εστιατόριο των γονιών της. Θα κοιμηθούμε στο Σαν Άντζελο. “Α, εκεί έχει Ουόλμαρτ”. 85 μίλια μακρυά έχει Ουόλμαρτ και Μακ Ντόναλντ – τα ματάκια της λάμπουν.

Αγαπάει το Τέξας, θέλει να δει τον κόσμο. Δεν πολυσυμπαθεί τις ΗΠΑ – λέει “εμείς κάποτε είμασταν δημοκρατία, η δημοκρατία του Τέξας, και μπορεί ίσως πάλι…” και σταματάει απότομα και κοιτάει τη μεγαλύτερη γκαρσόνα και η κουβέντα τελειώνει εκεί. Στην καρδιά του Τέξας υπάρχει μόνο το Τέξας.

Φοράω τρεις μέρες σκόνη, διψάω συνεχώς, τσούζουν τα μάτια μου μα θα ήθελα, θα ήθελα να έχω ένα άλογο και όλο το χρόνο του κόσμου, να ταξιδέψω πάλι δυτικά του Πέκος. Ευχαριστώ που τώρα ξέρω πως και γιατί ο Λούκυ Λουκ αγάπησε τόσο τη Ντόλυ κι η Ντόλυ το Λούκυ. Και ακόμα ξέρω πως όποιος πορεύτηκε μες στο άγριο τοπίο της Δύσης και πέρασε καβάλα τον Πέκος για να φτάσει στην πόλη-ύμνο στην ομορφιά της Λίλλης Λάνγκτρυ είχε δικαίωμα σε άλλους νόμους.

2 σχόλια:

  1. buzz έφα:

    Deep in the heart of Texas…

    Αγαπάει το Τέξας, θέλει να δει τον κόσμο. Δεν πολυσυμπαθεί τις ΗΠΑ – λέει “εμείς κάποτε είμασταν δημοκρατία, η δημοκρατία του Τέξας, και μπ…

  2. Κουνούπι έφα:

    Πόσο ζηλεύω!… Ελπίζω μια μέρα να το κάνω κι εγώ αυτό το ταξίδι

Εσείς τι λέτε;