. to the yellow rose of Texas 21/07/2007

I’m going to Abilene, I’ve never been στον αη-Ποντ και στο δρόμο. Δύο μέρες μείνανε στους δρόμους του Τέχας, ύστερα πιάνουμε πάλι την route 66 – από το Αμαρίλλο που κι οι μεξικάνοι το λένε Αμαρίλλο και κανείς δε θυμάται πως κάποτε ήταν Αμαρίγιο. Που είναι το δικό μου Τέχας; Γιατί μόνο η μουσική το σώζει;


Μου αρέσει να τρώμε στο δρόμο. Η Νόρα φτιάχνει φαχίτες και μεξικάνικα αυγά για τους εργάτες και τους νταλικιέρηδες, δική της σάλτσα, ότι πάρετε ενάμισυ δολάριο, ντροπαλοσύνη και χαμόγελα. “Έχετε ένα ελληνικό νόμισμα να μου δώσετε; μαζεύω νομίσματα”. Αξέχαστη – μαζί με τον μεξικάνικο φούρνο, στον ωραίο Σαν Άγγελο – λίμνη, ποτάμι, ήρεμη ζωή, Φέρτε πίσω τους Στρατιώτες μας.

Δεν έχουν πολυδεί τουρίστες στα περισσότερα χωριά που σταματάμε. Και, “τι κάνετε εδώ πέρα;” και “Πως είναι η χώρα σας;”και “Θα ταξιδεύετε όπου σας βγάλει ο δρόμος, ε;” με λίγη ζήλεια και λίγο θαυμασμό, αγόρια που εν αγνοία τους είναι ο μικρούλης Τζακ στην πόλη του Μπάντυ, λίγο πριν αλλάξουν τη ζωή για πάντα.

Στο Λάμποκ πήγε ο Έλβις το 1955. Τραγούδησε εκεί ένα βράδυ όλο κι όλο στην καριέρα του. Λάμποκ Τέξας, εκεί που τα κορίτσια έχουν δυό ονόματα – Ο Βασιληάς, For one night only. Αρκούσε για να γεννηθεί η Πεγκυ Σου, Ω Πέγκυ, μάι Πέγκυ Σου, να βρω ποιά μέρα θα πεθάνω, να πολεμήσω το νόμο χωρίς να με νοιάζει αν θα νικήσει. Στο κοινό ήταν ο Μπάντυ. Που έφτιαξε τους Κρίκετς που θαύμαζαν οι Μπητλς και γι’ αυτό διάλεξαν το όνομα ενός εντόμου. Που τραγούδησε ο Φιλ Οξ με το χρυσό κοστούμι – τον Ελβις και τον Μπάντυ με τους Κρίκετς και τέρμα. Που ο Ντύλαν τον βλέπει σε οράματα, να του δίνει την ευκούλα του, αυτός ο Χόλλυ του Ροκ εν Ρολ. Που ο Κοστέλλο έψαχνε μήνες να βρει ίδια γυαλιά με τα δικά του και, μη γελάσετε, το ίδιο κι εγώ- χρόνια πίσω από τα πλατώ με την ιερή μάσκα, τα τετράγωνα γυαλιά του και τη σβερκάδα καθαρή, στην τελετή της πρώτης αθωότητας.

Στο Λόμποκ παίρνουμε την Λεωφόρο Μπάντυ Χόλλυ, πρώτη παράλληλη από τη λεωφόρο των Γρύλλων που γέννησαν Σκαθάρια, ύστερα στροφή στην Μπρόντγουέη για να βγουμε στην Πανεπιστημίου. Εκεί που στήσανε το άγαλμα του. Ο Χρήστος θα γελάει τώρα, που να το φανταζόμουν και που να το φανταζόταν, ότι, αυτό το αγόρι που με έκανε να κλαίω πάντα την 3η του Φλεβάρη, αυτό για το οποίο με είχε πεθάνει στο δούλεμα τότε που ακόμη στήναμε το Μουσικό Εξπρές της αλήθειας και της αθωότητάς μας, τώρα θα το επισκεπτόμουν σπίτι του, ακίνητο και δοξασμένο αλλά πάντα εδώ.

Στο ραντσο των Κάντιλακ παίρνει το πρόσταγμα το Αφεντικό. Κανένα δίσκο δεν αγάπησα όπως το Ρίβερ. Όλα του, μα λίγο πιο πολύ το ποτάμι της γης των ποταμών, όσα μοιάζουν περισσότερο ωμά, περισσότερο ανεπεξέργαστα, περισσότερο ροκ Εν Ρολ. Cadillac, Cadillac, shiny and black… Νυχτώσαμε στο Αμαρίλλο, το ρόδο του Τέξας.

Δεν ανησυχώ για το χάρτη. Με οδηγεί το μελαχροινό αγόρι που πουλούσε καρπούζια από την καρότσα του ντατσουν. Σε μισή ώρα βγαίνουμε πάλι στο δρόμο. Καλή σας μέρα Y’all, κατα πως είπε ο Ουώλτ Ουίτμαν και θυμήθηκε ο Δημήτρης.

4 σχόλια:

  1. buzz έφα:

    to the yellow rose of Texas…

    Δεν έχουν πολυδεί τουρίστες στα περισσότερα χωριά που σταματάμε. Και, “τι κάνετε εδώ πέρα;” και “Πως είναι η χώρα σας;”και “Θα ταξιδεύετ…

  2. akindynos έφα:

    Δείχνει όμορφο το Τέξας. Και όχι, δε γελάμε (τουλάχιστον τόσο δυνατά ώστε να ακουγόμαστε στο Τέξας).

  3. αδέλφια επαρχιώτες έφα:

    Πήγαμε σήμερα στη χαράδρα του Βίκου(αρσενικός Βίκυ?).
    Ρεκόρ γκίνες 1997 η πιο βαθιά του κόσμου.
    Ρεκόρ γκίνιας κι αυτή τη χρονιά ο Μητσοτάκης.
    Φωνάξαμε και σας σκεφτόμασταν και η ηχώ αντί να γυρίσει
    πίσω με ένα θαυμαστό τρόπο ξεπήδησε από
    τα κάνιονς του Τέχας και σας βρήκε.
    Δημιουργέ σε ευχαριστούμε για την σοφία με την
    οποία εποίησες.

  4. Anonymous έφα:

    Είχα δυο βδομάδες να περάσω (γενικώς, όχι μόνο από εδώ) και δεν αφομιώνω όπως θα ήθελα όσα διαβάζω.
    Κάνω διάλειμμα εδώ και καλημερίζω ως τον επόμενο σταθμό μου στους σταθμούς σας.
    🙂

Εσείς τι λέτε;