. Στακαμάν! 22/07/2007

Λάξουρυ ινν, Αμαρίλλο. Κάποτε φιλόδοξο, τώρα ντεκαντάντσα στις απαρχές της, αλλά με όλα τα κομφόρ- αίθουσα συνεδριάσεων, μεγάλες κάμαρες, γραφείο, καλωδιακή, ίντερνετ, ως και σάουνα στο δωμάτιο. Η πόλη κοιμάται ως αργά την Κυριακή. Τα μπαρ είναι κοντά στο σημείο που ενώνονται οι δύο διαπολιτειακοί αυτοκινητόδρομοι που κόβουν την πόλη στα τέσσερα. Η πόλη κοιμάται γιατί χτες βράδυ τα κοπάνησε, κατεβάζοντας τόνους μαργαρίτες.


Ξανά στο ράντσο των Κάντιλακ – τα σπρέι ανά χείρας, για σένα ΠΑΟΚάρα μου κοσμοξακουσμένη! Στην είσοδο προσέχω χαρλεά, με γενειάδα ΖΖΤοπ και βάλε, υπέροχο γιλέκο με τον αμερικάνικο αετό τρικολόρε και τεράστια σκανδιναβικής ωραιότητος κυρία στο πλευρό του. Τι γνησια αμερικάνικη φάτσα, σκέφτομαι. “Από που πήρατε το γιλέκο;” ρωτάω. Από την Ελβετία, απαντά η κυρία. Ο ίδιος αποφεύγει τα πολλά αγγλικά, τα γερμανικά είναι η γλώσσα του. Στερεότυπα και ανατροπή – να το ταξίδι. Οι πιο γνήσιοι αμερικάνοι που συνάντησα ήταν από αλλού.

Βόλτα στο κέντρο και από κει στο μαγαζί της δίκιλης μπριζόλας. Κοίτα να δεις τι τρέχει:

Αυτό το μαγαζί -τεξανικό κιτς ποίημα, κάποτε στη ρούτ 66 – μοιάζει με σαλούν (συν κατάστημα δώρων, κουλοχέρηδες, ζαχαροπλαστείο, τραπέζια άνετα για να χωρούν οι αμερικάνοι των 200 κιλών). Λέγεται “Μεγάλος Τεξανός” και έχει τα πιο μεγάλα στέηκς του κόσμου. Το μεγαλύτερο που σερβίρει είναι 2 ουγγιές, δηλαδή κάπου δύο κιλά. Το σερβίρει σε ένα τραπέζι στο κέντρο της κεντρικής αιθούσης, δίπλα στο οποίο βρίσκεται ένα μεγαλο, ψηφιακό ρολόι. Συνοδεύεται με πατάτα φούρνου, σαλάτα, ψωμί, βούτυρο και κατιτις ακόμη, και αν καταφέρει ο πελάτης να τη φάει σε λιγότερο από μία ώρα κερνάει το κατάστημα.

Όποιος δεχθεί την πρόκληση, μεταφέρεται στο ψευτοσαλούν με τεξανική κερασφόρο λιμουζίνα. Μες σε τριάντα-σαράντα χρόνια που λειτουργεί το πράμμα, δοκίμασαν τον τρομερό άθλο 42.000 και πέρασαν τις εξετάσεις οι οκτώ χιλιάδες. Σήμερα το πρωί, γύρω στς 11.30, ένας ακόμη εθελοντής ανέβηκε το σκαλί και το κόκκινο ρολόι άρχισε την αντίστροφη μέτρηση. Περιττόν να αναφέρει κανείς τον πανζουρλισμό που ακολούθησε…


Πήραμε τη ρουτ66. Νέο Μεξικό. Ήξερα πως θα το αγαπήσω , το ήξερα από την Αθήνα ακόμη, τότε που ξεφυλλίζαμε τους οδηγούς, τα φωτογραφικά άλμπουμ, το ίντερνετ. Αγροτικοί δρόμοι, τοπίο φωτιά και ολόρθα ηλιοτρόπια κόντρα στον άνεμο και την σκόνη. Κόκκινη Γη των κόκκινων ανθρώπων. Μίλια γη και ουρανός τόσο κοντά. Πάλι ο ουρανός.. Μεταξύ ουρανού και γης, τα “μουουου” του γνωμοδότη που, αφού φάει τα στεηκς μετα εχει τύψεις – όχι σαν εμένα την ανάλγητη!

Η Τουκουμκάρι εχει κρατήσει από τη ρουτ και έχει τιμήσει με ένα εντυπωσιακό μνημείο το δρόμο που της έφερε την ευημερία. Οι πινακίδες, τα κτίρια, ο πλατύς καλοφτιαγμένος δρόμος, το La Cita με το μεγαλο μεξικανικο καπελο του και πιο πολύ το γαλάζιο χελιδόνι – ίσως η πιο όμορφη ταμπέλα από όσες σώζει η ρουτ.

Παράκαμψη για το Φορτ Σάμνερ. Εκεί είναι θαμμένος ο Μπίλλυ δε Κιντ.

Και ύστερα πάλι στο δρόμο, και φαγητό σε μεξικάνικη καντίνα στη Σάντα Ρόζα. Τσίλι κον κάρνε ή “a bowl of red” για μένα, τσιμιτσάγκα για τον γνωμοδότη (δεν πιάνει και πολύ μπρος σε κείνες της Γλυφάδας, λέει…). Ζητάω το αναψυκτικό μου χωρίς πάγο και αντιμετωπίζω το περίεργο βλέμμα της σερβιτόρας. Μα τι παράξενοι αυτοί οι ξένοι!

Είμαστε στην Αλμπουκέρκη, δίπλα στο Ρίο Γκράντε. Τον είχα ξεχάσει τελείως – ασυγχώρητη! λίγα ποτάμια κουβαλούν τετοιο θρύλο. Ανάμεσα σε αυτόν και τον Πέκος, η άλλη Μεσοποταμία, αυτή του Στακαμάν.

3 σχόλια:

  1. buzz έφα:

    Οικογένεια γνησίων αμερικανών…

    πουλάει μούρη σε καλά κ’ αγαθά ελληνόπουλα αλλά όπως είναι φυσικό προδίδονται μόλις ανοίξουν το στόμα τους. Ακολουθεί τηλεγράφημα με φωτ…

  2. nbk έφα:

    ε! έκανες ένα λάθος στο άρθρο! μήπως εννοούσες ότι παρήγγειλες τον πάγο σου χωρίς αναψυκτικό????

    Αιδώς Αργείοι! Αντί να εκπολιτισθείτε εκεί που πήγατε, πίνετε το αναψυκτικό χωρίς ice!!!!!! Να μου το θυμηθείτε! τέτοιες βλασφημίες τιμωρούνται! να μην επαναληφθεί!

    2κιλη μπριζόλα…. χμ….. δελεάζομαι… μπορεί και να την κατάφερνα…. όχι? χμ….

  3. αδέλφια επαρχιώτες έφα:

    Μωρέ στην ποσότητα δεν υπάρχει πρόβλημα
    με τη μάσα.Αυτό το χρονόμετρο είναι σκέτη αηδία.
    Χωρίς κουβεντούλα,καλαμπουράκι…
    Γαμώ τις αλάνες η 4η φωτό!
    Καλή συνέχεια
    με τον Άη Χριστόφορο στο πλάι σας.

Εσείς τι λέτε;