. Εμείς, αδελφέ μου, εδώ. 24/07/2007

Η όμορφη Αλμπουκέρκη πρώτη εικόνα. Δες, εδώ δεξιά! αριστερά, αυτή την ταμπέλα! μήπως να μείνουμε άλλη μια μέρα;

Ηρεμοι. Ως που άλλαξαν όλα. Μπήκα στη Σάντα Φε, Νέο Μεξικό, με δάκρυα στα μάτια. Η ομορφιά. Τόση. Οι ηττημένοι. Εμείς – εδώ. Τρέχανε δάκρυα, συνέχεια, κρυβόμουν, κρυβόμουν μέχρι που πήραμε το δρόμο για το Τάος, χίλια χρόνια εκεί, η ίδια λάσπη το χτίζει και το ξαναχτίζει,

και κει δεν άντεξα, και ξέσπασα σε λυγμούς, εμείς, οι ηττημένοι, το δέος του αληθινού, τα βουνά σου αδελφέ μου, η λάσπη που γινόμαστε μας ξαναχτίζει χίλια χρόνια τώρα

τα βουνά σου σαν τα βουνά μου αδελφέ μου, ψηλα, περήφανα, τόπος φτωχός, φωνάζει το αίμα σου όπως το αίμα μας, πάλι κλαίω , προσπαθώ να πω

προσπαθώ

πήγαμε στη γη των οκτώ φυλών, των πουέμπλο, γνώρισα Ζούνι, Σιού, Τσερόκι, μιλήσαμε για τον Έλβις, τη Sun, το Μέμφις, ο Βασιληάς μας ενώνει

είμαι στη γη των Νάβαχο τώρα

πήγαμε στη Γη των πόλεων του ουρανού, συγγένεια εξ αίματος ο τόσος πόνος, τόση μοναξιά, τόση αγωνία,

πήγαμε στην ετήσια σύναξη όλων των φυλών και την ώρα που χόρευαν το χορό της βροχής άρχισαν χοντρές σταγόνες να πέφτουν από τον πεντακάθαρο ουρανό

Τη ρωμαλαιότητα του βούβαλου, την περηφάνεια του αητού, την πονηριά του κογιότε φορούσαν ιεροί οι ανέγγιχτοι

“παρακαλούμε σεβαστείτε – μην αγγίζετε τους χορευτές, δεν πρόκειται για φιέστα αλλά για ιεροτελεστία”

“παρακαλούμε εισέρχεστε ντυμένοι κόσμια – δεν επιτρέπονται κοντά – σορτς- τιραντάκια”

παρακαλούμε μια στάλα αξιοπρέπεια, την περηφάνεια που μας κλέψατε παρακαλούμε

οι νικητές πήγαν και θάψανε το γενοκτόνο Κιτ Κάρσον δίπλα στο Τάος – Να Μη Ξεχνάτε Ποιός Σας Έκλεψε Τη Γη και τη Ζωή, Προσκυνημένοι

Απροσκύνητοι

Τα αγόρια ραπάρουν ερυθρόδερμο ραπ της οργής

Η Ευθεία Βολή, η Σιού που πλέκει σταυρούς, γελάει γενναιόδωρη

Το μικρό παχουλό αετόπουλο σκοντάφτει

αβέβαια τα βήματα που χίλιες φορές τον έβαλε ο πατέρας να κάνει

σκοντάφτει μα ξανασηκώνεται αετόπουλο

Στη γη των Νάβαχο – πάρτε κόσμε ασήμι και υφαντά
Στη γη των βορείων εθνών – στολίστε τυρκουάζ το λαιμό σας

Στη γη των Ακόμα – πάρτε κεραμικά

Πληγωμένα βλέμματα και δάκρυα, τόσα δάκρυα, έχουν ποτίσει τα βουνά θρήνο αδελφέ μου, έχουν ποτίσει αίμα, τα βουνά σου, τα βουνά μου

λυγμοί πάλι

Στα φαράγγια και τις μυστικές λέξεις της πέτρας

στο Νέο Μεξικό, στην Αριζόνα.

Σου ξαναγράφω, το άλλο πρωί. Εδώ πρωί και άλλο.

Τα φαράγγια διαδεχονται το ένα το άλλο. Οι τεράστιοι λίθινοι όγκοι φέρνουν στο νου ταινίες, τραγουδια, βιβλία. Και ύστερα ο νους αδειάζει και τίποτε άλλο δε χωρεί παρά ο ουρανός και η γη. Τα σκλαβωμένα έθνη που ζουν εδώ, είπαν μάνα τη γη και πατέρα τον ουρανό με μόνο όπλο το βλέμμα. Πήραν το χώμα και το έκαναν κοινότητα, ανοίγουν την πόρτα τους στον ξένο ακόμη μα πληγωμένοι, αγέλαστοι. Παιδιά αγέλαστα. Όλα αγέλαστα. Το χάδι και η γλυκειά κουβέντα τα τρομάζει – μη πάρεις τίποτε από τον ξένο, ότι γυαλίζει είναι το μαχαίρι που θα σε σκοτώσει.

Κοιμηθήκαμε στο Χόλμπουργκ της Αριζόνα. Εκεί που είναι το ξενοδοχείο με τα τσιμεντένια τιπί. Σε λίγο, πλώρη για την χρωματιστή έρημο και το απολιθωμένο δάσος. Πάλι στη ρουτ το απόγευμα, ύστερα Φλαγκστ, Αριζόνα (and don’t forget Winona).

Το ποταμάκι που περνά κάθετα στη 66, εδώ πιο έξω, το λένε Lithodendron.

Δεν ησυχάζει η καρδιά μου από τον πόνο.

Ένα σχόλιο:

  1. Anonymous έφα:

    Η ήττα, είναι στο μίσος και τη μελαγχολία.
    Είναι παντού όπου μαραζώνει η ζωή.
    Όχι εκεί που το χορτάρι ξεπηδάει ανάμεσα στα βράχια.

    Καλό μήνα.

Εσείς τι λέτε;