. Raisin’ Arizona 27/07/2007

Μια μέρα παραπάνω, στη γη των Χόπι. Δεν θέλω να φύγουμε, να τους αφήσω. Ο καταυλισμός τους μας ανεβάζει πάνω από τα 7.000 πόδια. Αετοφωλιές – πρώτη Μέσα, δεύτερη Μέσα, οι περιοχές που οι περισσότεροι από τους 11.000 Χόπι της Αριζόνας έκτισαν τα σπίτια τους. Πετρόκτιστα, μικρά, στο χρώμα της γης, στεφάνη και κορώνα των γυμνών όγκων που χτίζουν το ένα φαράγγι μετά το άλλο και ορίζουν τη γη των Νάβαχο και των Χόπι σήμερα. Από πάνω, μονάχα αετοί κι ο πατέρας ουρανός.

Οι Χόπι είναι οι ψυχές του Γκραν Κάνυον. Η σχέση τους με τη μυθική τους γη είναι δυνατή και αδιάπτωτη. Ξέρουν αυτή τη γη απέξω. Είναι μισοί θεοί – τους κατοικούν τα πνεύματα των Κατσίνας, που έρχονται από τα βουνά του Σαν Φρανσίσκο για να μπουν μέσα τους την ώρα του ιερού χορού. Χορεύουν αγκαλιά με τους κροταλίες. Τίποτε από αυτά δεν μπορούμε να δούμε. Έκλεισαν τις τελετές τους, τα σπίτια τους, τα χωριά τους στους ξένους αρχές της δεκαετίας του 1990.

Μπαίνουμε στο χωριό από καλωσύνη του Χόπι που μας υποδέχεται. Να πάμε, αλλά όχι φωτογραφίες τους ταπεινούς και τα σπίτια τους. Αρκούμαστε στην αετοφωλιά. Η ψυχή μου είναι γεμάτη – λίγο πριν σκαρφαλώσουμε στην αετοφωλιά περιδιαβαίνουμε την Ζωγραφιστή Έρημο και το απολιθωμένο δάσος της ώρες ολόκληρες και ύστερα περνάμε φαράγγι το φαράγγι από τη γη των Νάβαχο στη γη των Χόπι. Τρώμε χόπι φαγητό στο πνευματικό κέντρο, κλέβω την ναβαχο και χόπι εφημεριδα, διαβάζω που ο μεγάλος αρχηγός αποχώρησε από την εξουσία γιατί έπαθε καρκίνο και αποφάσισε να μη τον πολεμήσει, και να αφήσει τη φύση να κάνει τη δουλειά της – στη γη που οι δολοφόνοι δηλητηρίασαν πριν λίγες δεκαετίες μόλις με πυρηνικά, εκείνος βλέπει τη φύση, Αθώος.

Εδώ, θέλω να μείνω εδώ.

Κοιμόμαστε σε μια τεράστια κατασκήνωση. Βάζουμε πλώρη για το γκραν κάνυον, λίγο πριν ξαναγυρίσουμε στον Δρόμο. Δεν έχουμε χρόνο να δούμε τίποτε πέρα από τρία σημεία πάνω στην οδική περίμετρο του Φαραγγιού. Δεν το περπατήσαμε, δεν πλεύσαμε τον ποταμό, Είδαμε την ομορφότερη καρτ ποστάλ της ζωής μας.

Το Λας Βέγκας ήταν η τελευταία παράκαμψη. Κενό. Ένα τεράστιο, παραφουσκωμένο τίποτε. Τί-πο-τε. Καρναβάλι 365 μέρες το χρόνο – δηλαδή ούτε καν καρναβάλι. Οι μόνες χαμένες ώρες της εκδρομής. Τουλάχιστον να πόσταρα! Αλλά, όχι! Πεντάστερο ξενοδοχείο και γιοκ ίντερνετ. “Δε σε θέλουν στο δωμάτιο, σε θέλουν στο καζίνο να παίζεις”. Δεν παίζω.

Παίρνουμε ταξί για το σώου – σταντ απ κόμεντυ σε άλλο ξενοδοχείο. Ρωσίδα με βαριά προφορά η ταξιτζού μας, χαμογελάει και μας ζητάει μεγάλο τιπ, για τη μικρή απόσταση. Τη ρωτάω από που είναι, πως περνάει, πράμματα τετριμμένα. “Εσείς είστε έλληνες, έχετε κουλτούρα, θα με καταλάβετε. Εδώ δεν έχει τίποτε. Ούτε μουσική, ούτε όπερα, ούτε μπαλέτο – άντε να μας έρθει μια φορά το χρόνο ο καρυοθραύστης. … Τίποτε δεν τους νοιάζει, ούτε να μιλήσουν ούτε να γνωρίσουν κανέναν. Μόνο να παίζουν θέλουν… Δεν βγαίνει εύκολα το μεροκάματο. Η εταιρία μου παίρνει όλες τις εισπράξεις και 23% από τα φιλοδωρήματα. Εδώ δεν έχεις δικαίωμα ούτε να νοικιάσεις ούτε να αγοράσεις ταξί. Μπορείς μονάχα να δουλεύεις για τις εταιρίες. Μας υποχρεώνουν να κάνουμε 12ωρο. Αν θες τη δουλειά πρέπει να ξεχάσεις το οκτάωρο. Δεν υπάρχει νόμος, όχι. Ή δωδεκάωρο ή φύγε, σου λέει”. Τα μόνα δέκα λεπτά που άξιζαν στο Βέγκας, το κορίτσι του ταξί.

Είμαστε στην έρημο Μοχάβε. Η διαδρομή του 66 στην Αριζόνα, στα τελευταία 50 μίλια, είναι η ομορφότερη ως τώρα. Νομίζω η λέξη γκόρτζιους βγαίνει από τα φαράγγια.

Αυριο μπαίνουμε στο τελευταίο κομμάτι της διαδρομής, φτάνουμε στη Σάντα Μόνικα, με τη βοήθεια του Θεού. Μέχρι σήμερα έχω οδηγήσει 6.000 μίλια, 9.650 χιλιόμετρα. Από Δευτέρα ξεκινάει η αντίστροφη πορεία, πάλι από ακτή σε ακτή, μόνο πιο ειδική, με τον Κέρουακ στο νου μας. Δε θέλω να τελειώσει αυτό το ταξίδι.

3 σχόλια:

  1. buzz έφα:

    Ξεφυτρώνουν αυθαίρετα ακόμα και στα εφτά χιλιάδες πόδια…

    Που είναι το κράτος-δολοφόνος + η ομορφότερη καρτ ποστάλ (όντως) + Λας Βέγκας unplugged (κυριολεκτικά) + ρωσικός φιλελληνισμός + On The U Turn….

  2. αδέλφια επαρχιώτες έφα:

    Ένας άνθρωπος όταν γίνεται πουλί
    γίνεται ένας άνθρωπος πουλί.
    Δεν έχει σημασία αν πριν τον λέγαν
    Στηβ Ανδρόνικο ή ακόμα και Μαξ.
    Δεν ξέρει κανείς για που πετά
    και μόνο που προλαβαίνει το άγριο μάτι
    λίγο από το πέταγμα.
    Ο Μαξ έγινε πουλί για να πάει να παίξει.
    Ένα κοριτσίστικο παιχνίδι για τους χαλασμένους
    ένα ιερό για τους Λοπ Λοπ.
    Οι κούκλες,οι κούκλες…
    και η Αγία τελετή που κάνει τους άνδρες
    μαμάδες.
    Αρκεί να χορτάσει το βλέμμα τους.
    Και μετά πέταξε για αλλού…

  3. nbk έφα:

    έλα τώρα… αφού υπάρχει ο Grissom… μην τα υσωπεδώνουμαι όλα!

Εσείς τι λέτε;