. Comic-Con (or One For You, Godfather!) 30/07/2007

Πονάνε τα πόδια μου. Ατελείωτες ώρες περπάτημα μες σε ένα εκθεσιακό κέντρο. Για μία από τις αγάπες που δεν πεθαίνουν. Βρεθήκαμε στη μεγαλύτερη συνάντηση όσων αγαπούν τα κόμικς. Τις τελευταίες τέσσερις μέρες, στο Σαν Ντιέγκο. Χτες ήταν εκεί κι ο Χίρο Νακαμούρα με όλο το καστ του –ανπέκταμπλ και καλτ και ζήτω του –Heroes, αλλά δεν τον προκάμαμε. Save the cheerleader παρουσίες και Vote Petrelli κονκάρδα προκάμαμε, όμως.

Σήμερα, Κυριακή, σταθήκαμε τυχεροί. Είδαμε όλο το πακέτο δημιουργών του Σπάιντερμαν, τον υπέροχο και γλυκύτατο δημιουργό του λαγού-Σαμουράι, τους σκιτσογραφους του Πλέι Μπόι, κάτι παιδιά απ’ το μπλέηντ ράνερ, τον Μπάτμαν αγκαλιά με την ΚατΓούμαν, τη Μυστικ, την Ελβίρα με τα κουμπούρια της, τον Τσουμπάκα και όλο το καστ του ΣταρΤρεκ (και είχε και διαγωνισμό για τρέκις!)…

Είδαμε όλα τα παιδιά σαν κι εμάς, με μάτια λέηζερ και μαλλιά τυρκουάζ, και άνοιξε η καρδιά μας. Συναντήσαμε και τον Κρις που είναι έλληνας δεύτερης γενιάς και ανερχόμενος writer – υπέγραφε τις ιστορίες του για τους πρώτους του φανς. Και, ας το ομολογήσω, για πρώτη φορά σε ολόκληρο το ταξίδι κατελήφθην από καταναλωτική μανία κι έφαγα μισό μισθό σε κόμικς και μεμοραμπίλια.

Το Σαν Ντιέγκο το είδαμε περισσότερο χτες. Την παραλία, τον χαμό στο Sea World, τον διάσημο ζωολογικό κήπο με τα πάντα που κοιμούνται χορτάτα, τον ρινόκερο και εκείνα τα υπέροχα, μαγευτικά, εξωγήινα πλάσματα, τις καμηλοπαρδάλεις. Ύστερα, ο αγαπημένος μας φίλος Γιάννης μας περιποιήθηκε με κλασσικό αμερικάνικο μπάρμπεκιου στη βεράντα του σπιτιού του, και είδαμε το Anchorman – The Legend of Ray Burgundy, που είχαμε τάξει να το δούμε στο Σαν Ντιεγκο, πόλη-κλειδί στην ταινία, με σλόγκαν το (σήμα κατατεθέν της διαδρομής) “Stay Classy, San Diego!”

Πρόκειται για μία υπέροχη πόλη. Άνετη, θαλασσινή και καταπράσσινη, γοητευτικά δομημένη, με εξαιρετικό φαγητό και χιλιάδες πράγματα να δεις και να κάνεις. Δεν της αξίζει που επισκιάζεται από ΛΑ και ΣΦ. Αν και “τίποτε δε συγκρίνεται με το Μπέυ”. Είδωμεν…

Αύριο, γυρίζουμε στη ρουτ66 για το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής ως το Λος Άντζελες. Ξαναπιάνουμε το νήμα από κει που το αφήσαμε, ξαναβρίσκουμε το ρυθμό μας και τους άδειους δρόμους. Μου έχει λείψει ο δρόμος. Ο άδειος, έρημος δρόμος και η απεραντοσύνη του κόσμου του.

2 σχόλια:

  1. Νίκος έφα:

    Πολλά φιλιά, μαζέψτε να μας τα λέτε το χειμώνα! Ο βαφτησιμιός σου ενθουσιάστηκε που η νονά του είναι στην Αμερική και το εκδήλωσε με ένα πολύ αμερικάνικο Ουάου!

  2. nbk έφα:

    κοίτα ρε ποιοί πάνε σε κόμικ-κον…. άδικε Θεέ!…. που για να βρεις κόμικ να διαβάσεις σπίτι τους πρέπει να σε λεν Γκαστόνε… (εκτιμώ πάντως ότι τα “καμμένα” αμάξια είναι η εξισορόπηση του κάρμα)

    τουλάχιστον έμαθα τι σχέση έχει με τα πάτρια ο Ηλιόπουλος. Το είχα απορία.

    Για να μη σχολιάσω ότι τρώνε και οι αρνητές του κρέατος τα μπάρμπεκιου…. (από σήμερα νηστεία για 15αύγουστο. μη τυχόν χάσετε το σινεμά παραντίσο)

    κακιασμένος! 😉

Εσείς τι λέτε;