. bye bye route 66… 01/08/2007

Tη Δευτέρα 30 Ιουλίου 2007 και ώρα έκτην απογευματινή, Μιραντολίς και Γνωμοδότης φωτογραφηθήκαμε πίσω από την αναμνηστική πλάκα του Ουίλ Ρότζερς Χάιγουέη, δηλαδή πίσω από το επίσημο σημείο τερματισμού της route 66.

Τα τελευταία μίλια, οδηγική οδύσσεια στη Σανσετ Μπουλεβαρντ και Σάντα Μόνικα Μπούλεβαρντ, μας έφεραν στον ωκεανό. Λεωφόρος Ocean δίπλα στο πάρκο Palisades.

Από το Μπέβερλυ Χιλλς ως τον Ειρηνικό με προσπέρασαν καμμιά δεκαριά πόρσε, τρεις- τέσσερις μερτσεντέ ανοικτές, μία ρολς ρόυς, μία τζάγκουαρ, δύο στρετς Χάμμερ, μία στρετς λίμο και δύο τρία κάστομ μέηντ κουκλιά. Στο πάρκο προσπέρασα καμμιά δεκαριά άστεγους, μια μισότρελη γριά που βάφονταν τυλιγμένη στο σλιπιν μπαγκ της, έναν απατεωνίσκο με “γραφείο” το δημόσιο τηλέφωνο, ένα ζευγάρι που φοβόταν να ζητήσει να το φωτογραφήσουν, μία ανορεξική έφηβη και αρκετές γυναίκες που περπατούν σα γυναίκες – σπάνιο πράγμα στην ΟΥΖΑ.

Το άλλο πρωί πήραμε τον αυτοκινητόδρομο ένα, Από το ΛΑ στο Σαν Φρανσίσκο.

Ο πιο όμορφος δρόμος που έχω δει στα ταξίδια μου. Κομμένη ανάσα από την ομορφιά, που ξετυλίγεται στροφή τη στροφή, που σε κλείνει από τη μια στην αγκαλιά του ωκεανού με το πιο καθαρό μπλε που έχω δει ως τώρα κι από την άλλη στα άγρια βουνά της ΣανταΛουκίας, τα υφασμένα αγριολούλουδα.

Στάση στις φημισμένες παραλίες ―μπέηγουoτς λάιβ-, στάση στο σπίτι-κάστρο του Χήρστ (Πολίτης Κέην), στάση στο Μπιγκ Σουρ, φόρος τιμής στο Χένρυ Μίλλερ και τους μπήτνικς.

Κι ύστερα για λίγο πάλι, πάλι αυτός: δεν έχω δει, δεν έχω ταξιδέψει πιο όμορφο δρόμο στη ζωή μου.

Είμαστε στο Σαν Φρανσίσκο. Αύριο θα στέλνω φιλάκια από το Κάστρο προς την Ιαπωνία.

υστερόγραφον

Με την ολοκλήρωση του πρώτου μισού του ταξιδιού μας, ως Γκάτζετς του θέρους αναγορεύονται:

Το βολικότατο ντουλαπάκι για τα γυαλιά, μεταξύ των αλεξήλιων του πρώτου μας αυτοκινήτου, η πυξίδα στον καθρέφτη του δεύτερου, το εξαιρετικό κάθισμα του τρίτου

Ο οδηγός της Lonely Planet για τη route 66, ο μόνος αληθινά χρήσιμος, που μας οδήγησε κομμάτι- κομμάτι μες από τα κατεστραμμένα ή χαμένα μίλια του θρυλικού δρόμου, μας έβαλε σε χωματόδρομους, φαράγγια και άγριες στροφές με τη σταθερότητα του γνώστη οδηγού

η μουσική, που διαλέγει πάντα ο Γνωμοδότης (από το καινούριο, μαύρο, τεραστιας χωρητικότητας ι-ποντ)
το νέο μας απόκτημα – ένα ψυγείο αυτοκινήτου (θησαυρος – σαν κρύο αναψυκτικό στην έρημο!)

οι χαρτες της ΑΑΑ

4 σχόλια:

  1. nbk έφα:

    “έναν απατεωνίσκο με “γραφείο” το δημόσιο τηλέφωνο” έλα ποιός? θέλω λεπτομέρειες.

    παραμένω κακιασμένος με το κόμικ-κον οπότε δε σχολιάζω που είστε δίπλα στη Νάπα για να μη κόψουμε διπλωματικές επαφές…..

    🙂

  2. akindynos έφα:

    Αυτό το ‘σημείο τερματισμού’ μάλλον με ζώνη αλλαγής σε σκυταλοδρομία μοιάζει. Ποια έχει σειρά το καλοκαίρι του 2008, η Αυστραλία ή η Ασία; 🙂

  3. silent minority έφα:

    αντε και δυνατό φινάλε τώρα!!

    xxx

  4. thief42 έφα:

    Kalh synexeia. Kai prosoxh stis anhfores tou SF

Εσείς τι λέτε;