. I left my heart in San Francisco 03/08/2007

Το αγοράκι στην παιδική χαρά πετάει έναν αητό- ουράνιο τόξο. Ο ένας από τους δυό μπαμπάδες του το κρατά από το χέρι και του γελάει. Στην πρώτη παιδική χαρά που χτίστηκε σε τούτη τη χώρα. Στο καρουσέλ τα παιδιά διαλέγουν ζωάκι. Καβάλα στα λιοντάρια, στις πάπιες, στα αλογα. Στο πάρκο, ήρεμοι κόβουν βόλτες όλοι – κάποιοι απολαμβάνουν το τσιγαριλίκι τους κάτω από τις φυλλωσιές, κάποιοι διαβάζουν. Στη γωνιά του σκακιού κανείς σήμερα. Κανείς ακόμη. Κάνει λίγη ψύχρα είναι αλήθεια.

Στην Κάστρο, οι σημαίες των ομοφυλοφύλων στολίζουν όλες τις κολλόνες. To Height Asbury είναι η ακριβότερη περιοχή του Σαν Φρανσίσκο, γεμάτη από τα απομεινάρια αυτού που κάποτε ήταν η ισχυρότερη αντικουλτούρα της δεκαετίας του ’60. Στο City Lights ξεφυλλίζω το free press και ο γνωμοδότης καταριέται την ώρα και την στιγμή που δεν παίζει λαχεία για να μπορεί να αγοράσει το μισό βιβλιοπωλείο.

Η Αμοιβάδα είναι μια τεράστια αποθήκη γεμάτη δίσκους, cd, βινύλια και DVD, σε τιμές που ξεκινούν από το ένα δολλάριο. Ο υπάλληλος δεν χρειάζεται να κοιτάξει το κομπιούτερ του για να μας πεί αν το box set του Φιλ Όκς που ψάχνουμε είναι εξαντλημένο.

Τα μαγαζιά με ρούχα από δεύτερο έχουν τα πιο όμορφα κομμάτια που έχω δεί εδώ και χρόνια. Οι καινούριες μου σόλες είναι, λέει, “satan resistant”.


Το σπίτι του οικοδεσπότη μας είναι μια παλιά αποθήκη ονειρικά διαμορφωμένη από ανθρώπους που κουβαλάνε καλοχωνεμένη την pop κουλτούρα της αμερικής.

Το Σαν Φρανσίσκο είναι γοητευτικό και σου κλέβει την καρδιά από την πρώτη στιγμή. Καταλαβαίνεις γιατί το αγάπησαν και το διάλεξαν άνθρωποι σαν τους μπήτνικ, την Τζόπλιν -που ούτε μια ταμπέλα δεν δείχνει ποιό υπήρξε το σπίτι της-, το Ρον Κομπ και τόσους άλλους. Είναι η πιο χαλλλαρή, αυθόρμητη και ειλικρινής πόλη των ΗΠΑ, ένας τόπος στον οποίο θα μπορούσαν να μείνουν όλοι, που σε κερδίζει και μπορεί να γίνει πατρίδα σου την ίδια στιγμή.Όλο το δεύτερο πρωί το περάσαμε ψάχνωντας τα σημάδια του Κέρουακ. Τα μέρη που πέρασε είναι όλα εδώ, έστω και αν έχουν καταντήσει κωλάδικα. Φτύσαμε αίμα για να βρούμε το παλιό του σπίτι εδώ, αφού ούτε μια πινακίδα, ούτε μια πλάκα, ούτε καν ο χάρτης μας δεν σημαιώνουν το αδιέξοδο δρομάκι όπου βρίσκεται.

Στην Καλιφόρνια όλα μικραίνουν. Ειδικά στο Σαν Φρανσίσκο. Οι τεράστιες πινακίδες, οι τεράστιες μερίδες, οι τεράστιοι άνθρωποι, τα τεράστια κτίρια ανήκουν σε μια άλλη χώρα. Ακόμα και τα τεράστια αυτοκίνητα φαίνεται να υποχωρούν κάπως. Είναι η πρώτη φορά σε όλο το ταξίδι που δυσκολευτήκαμε να καταλάβουμε ακόμη και το Starbucks, που η πινακίδα του αλλάζει και ακολουθεί την αισθητική του Height Asbury.

Επιστρέφουμε στην λατινόφωνη περιοχή που μας φιλοξενεί. Το παιδί στο συνεργείο σκουπίζει και μας κοιτάει που περνάμε, συμπληρώνοντας με την σκούπα του το τεράστιο γκραφίτι.

5 σχόλια:

  1. Anonymous έφα:

    “Ο ένας από τους δυό μπαμπάδες του…”
    Χμμ… χρειάζομαι σεμινάριο μου φαίνεται.
    Φαίνεται να περνάτε καλά!
    Ωραία!

    (Αναρωτιέμαι ακόμα, και δεν έχω καταλήξει, για το αν θα πρέπει να σηματοδοτούνται τα σπίτια και τα αναφερόμενα σημεία “ταξιδιών” των επιφανών (όπως κρίνει ο καθένας) ανθρώπων.
    Δεν έχει “κάτσει” ακόμα, για να δω καθαρά, το διάλειμμα των δύο σκέψεων:
    Αφ’ ενός, του ότι μπορεί να λάβει κανείς μια σημαντική αίσθηση επαφής με έναν άνθρωπο που έχει (από μακριά) βάλει στην καρδιά του, πατώντας στις ίδιες πατημασιές, αγγίζοντας τα ίδια άψυχα -και δωρίζοντάς τους, και λαμβάνοντας από αυτά λίγη από την ψυχή που ήρθε σε επαφή μαζί τους και τους έδωσε χαρακτήρα και ζωή- κοιτώντας τα ίδια χρώματα του ουρανού στις ίδιες κορυφογραμμές, αναγνωρίζοντας την λεπτομέρεια και τη χροιά της περιγραφής τους.
    Αφ’ ετέρου, του ότι “ένα βιβλίο” ή για να παραφράσω άλλον, ένα έργο “είναι το προϊόν ενός άλλου εαυτού από εκείνον που εκδηλώνουμε στις εμπειρίες μας, στην κοινωνία, στα ελαττώματά μας”.
    Και σαν συνέχεια του στοχασμού αυτού, πως θα ήταν άσκοπο το να προσπαθήσουμε, με αφετηρία έργο ενός ανθρώπου, να προσεγγίσουμε τον ίδιο τον άνθρωπο, ταυτίζοντάς τον με το αποτέλεσμα του έργου του πάνω μας. Πώς να ακούσω Mingus, αν σκέφτομαι τον τρόπο της ζωής του την ώρα που ακούω τα κομμάτια του;
    Δεν έχω καταλήξει, και ίσως να μη χρειάζεται κιόλας, παρά μόνο η διάκριση στο τί κυνηγάμε να ανακαλύψουμε και τί όχι.
    Υπάρχουν εξάλλου κι άλλοι παράγοντες σε αυτές τις σκέψεις.
    Απλά ήθελα να μοιραστώ αυτό το δίλημμα. 🙂 )

  2. akindynos έφα:

    Ώστε φτύσατε αίμα ε; Εμ έτσι είναι, όποιος δεν έχει χρυσό οδηγό, έχει ισχυρό αιμοποιητικό. Μα καλά, χάθηκε ο κόσμος να ρωτήσετε σ’ ένα psychic, σ’ ένα palm and tarot card readings; Ένα τηλεφωνάκι στο 986.9320 τέλος πάντων, να ρωτήσετε που είναι αυτό το σπίτι, γιατί δεν κάνατε;

    Έτσι δεν πάει μπροστά ο κόσμος. Πάει πίσω. Πολύ πίσω. Όπα, όχι άλλο, θα βρεις.

    (μαγικό μου φαίνεται)

  3. bigfatopinion έφα:

    Ακίνδυνε, μας παρακολουθείς από τις κάμερες του Γκούγκλ; Ευτυχώς υπάρχει η χρονική διαφορά και διατηρεί το -όποιο- ενδιαφέρον του το μπλόγκ!

    Το δρομάκι αυτό (κοτζάμ 20 μέτρα Jack Kerouac Alley) είναι φόρος τιμής της πόλεως στον Τζάκ στην περιοχή όπου σύχναζαν οι μπήτνικς, δίπλα στο City Lights. Το σπίτι όμως είναι αλλαχού, στην 29 Russel Street.

    Anonymous, ο άνθρωπος δεν είναι το έργο αλλά είναι κι’ όλας. Και τανάπαλιν.

  4. akindynos έφα:

    Κέντρο προς άπαντα γκουγκλ-μομπίλ, μίσσιον αμπόρτ, μίσσιον αμπόρτ. Μας καταλάβανε. 🙂 Λένε πως το street view του σαν φρανσίσκο έχει τις καλύτερες φωτογραφίες. Λογικό, αφού έχει και τον καλύτερο κόσμο στους δρόμους του, κατοίκους και επισκέπτες.

    (τα κρέντιτς πάνε στην κοινότητα On the road with Jack Kerouac του Google Earth)

  5. Anonymous έφα:

    Μα ναι, μα ναι big fat opinion!
    Αν έδωσα την εντύπωση πως διαφωνώ,
    δικό μου λάθος.
    Ξανά- 🙂

Εσείς τι λέτε;