. Όσα άφησε ο άνεμος 20/07/2008

Τη μάθαμε ως πόλη της κόκα κόλα, κλέφτρα κίσσα των Ολυμπιακών του 1996, πατριδα του «φυστικά» προέδρου, Τζίμμυ Κάρτερ, σπίτι του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Για τους αμερικάνους είναι πρωτεύουσα του ρατσισμού και της εγκληματικότητας, μια άσκημη πόλη του νότου, βυθισμένη στη ζέστη και την υγρασία. Όχι για όλους τους αμερικάνους. Είναι κάποιοι που έχουν τη Τζώρτζια στο μυαλό τους, είναι άλλοι που βλέπουν σε αυτή τη λαβωμένη Σκάρλετ της συνομοσπονδίας, που υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τα όπλα της μετά τη μεγάλη μάχη της Ατλάντα.


Ο Ερλ είναι εθελοντής. Συμμετέχει στην ετήσια σειρά εκδηλώσεων για τη θρυλική μάχη, ξεναγώντας κόσμο στο μικρό νεκροταφείο Κλέι, του Κέρκγουντ. Από όσα διηγείται, από τον εμφύλιο κι ύστερα τις μανόλιες και τους τάφους χωρίς ταφόπλακα της μεγάλης ύφεσης στη δεκαετία του 1920 ως το 1950, σου καρφώνεται στο νου εκείνο το πως – το πως οι λευκοί Κλέι και άλλοι ακόμη, πήραν τους νεκρούς τους σε αλλα νεκροταφεία, όταν σε ετούτο εδώ άρχισαν να θάβονται και μαύροι. Ισότητα; – ούτε στο θάνατο.

Στο μεγάλο πάρκο, αναπαριστούν τη μάχη της Ατλάντας και τον νότιο τρόπο ζωής κατά την περίοδο του εμφυλίου. Φορούν κοστούμια εποχής. Οι γυναίκες και τα παιδιά κάθονται βαριεστημένα- εξω η κυρία που γνέθει και παρασύρει τα πιτσιρίκια σε παιγνίδια, δείχνοντάς τους πως να φτιάχνουν ροζ μπογιά από έντομα. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Οι άντρες της αναπαράστασης έχουν πάρει πολύ σοβαρά τον ρόλο τους. Άλλοι μαγειρεύουν («βραστό, με κρέας παστό, γλυκοπατάτες και κρεμμύδια») βεβαιώνοντας πως στο τέλος θα φάνε το περίεργο αυτό κατασκεύασμα, άλλοι ρίχνουν κανονιές και πιστολιές, άλλοι κάνουν ασκήσεις επί χάρτου, εξετάζοντας αν και πως θα μπορούσαν να νικήσουν οι νότιοι. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Τα τραύματα είναι μεγάλα και βαθιά. Στο λέιζερ σώου που στήνεται κάθε χρόνο πάνω στο πέτρινο βουνό, το Στόουν Μάουντεν, η Τζόρτζια έχει την τιμητική της, κι ακόμη πιο πολύ η νότια συνομοσπονδία, ο στρατηγός Λη κι ο στρατηγός Σέρμαν, οι νότιοι τζέντλεμαν που έχασαν μάχες και πόλεμο. Είναι ευδιάκριτη η αντιπάθεια (αν μη τι άλλο) για τους γιάνκηδες. Είναι έκδηλη η ανάγκη επιβεβαίωσης της εμμονής στις ίδιες αξίες. «Μας απαγόρευσαν τη σημαία μας, γιατί τη χρησιμοποιούν οι ρατσιστές που μιλούν για υπέρτερον λευκό. Όμως δεν είναι αυτό η Συνομοσπονδία και δεν έπρεπε να τους τη χαρίζουν». (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Η ιστορία αφήνει πληγές. Δεν υπάρχει έξοδος από τη λαϊκή μνήμη. Αυτή τη φορά γνωρίσαμε τη λευκή Ατλάντα. Η λευκή Ατλάντα μας πήρε από το χέρι και μας πήγε σε μια φάρμα με μπλούμπερις. Μες στο λιοπύρι μαζεύαμε μπλουμπερις. Φάρμακο κατά του τζετ λανγκ. Μες στους θάμνους, γρατσουνας τα δαχτυλα μαζεύοντας μπλούμπερις και πληγές από αυτές που δεν έχουν σχέση με την ιστορία. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

4 σχόλια:

  1. AA έφα:

    Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Kerouack!!! 😀 😀 😀

    Καλό δρόμο ρε παιδιά, και το νού σας!

  2. lemon έφα:

    Χαχαχα, μα στο μικρό σπίτι στο λιβάδι πήγατε;;;

    Καλό δρόμο να έχετε, και να μας γράφετε για να βλέπουμε το Ταξίδι με τα μάτια σας
    🙂

    (Αν αυτό δεν σας βγάζει από το δρόμο σας, μπορώ να έχω τη φωτογραφία μιας T-bone παρακαλώ;)

  3. akindynos έφα:

    Πείτε «κάτι».

  4. ange-ta έφα:

    απίθανες οι φωτό, παρα πολύ ωραίες

Εσείς τι λέτε;