. Στα πέριξ του Ουρανού 03/08/2008

Το πάρκο της Λευκής Άμμου, το White Sands, βρίσκεται μετά τους Σταυρούς (las Cruces) και πριν το Αλαμογόρδο, στο Νέο Μεξικό. «Σταυροί» γιατί εδώ ήταν στη σειρά οι σταυροί των σφαγμένων εποίκων, των Ισπανών που έπεσαν στα χέρια των μεσκαλέρο Απάτσι. Πίσω στο πάρκο. Οι θίνες της λευκής άμμου, μες στην έρημο, κάτω από τον καυτό ήλιο, σκόνη γύψου κατεβασμένη απ” τα βουνά, παίζουν το ρόλο παραλίας για τα παιδιά του Λας Κρούτσες, που έρχονται δω, στο θαύμα, εφοδιασμένα πλαστικούς δίσκους ή χαρτόνια για να τσουλίσουν φωνάζοντας τη χαρά τους μες στην υποβλητική σιωπή της ακίνητης ζωής.

Η γη των μεσκαλέρο Απάτσι είναι καταπράσσινη. Έλατα στα ψηλά βουνά, στροφές και υψόμετρο, λίγοι άνδρες στο δρόμο. Το τοπίο μια αδιάπτωτη υπόμνηση της περηφάνειας και της σκληρότητάς τους. Όπως και τα παρόντα άλογα, χρήσιμα όσο και τότε, γενναία και όμορφα, τρυφερά και δυνατά όσο και τότε. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Η «πόλη του ουρανού», σκάι σίτυ, στη γλώσσα του λαού της λέγεται Άκομα. Ήταν Χάα-καα μεν γιατί η προφητεία τους είπε ότι θα πρέπει να εγκατασταθούν εκεί που ο τόπος τους περίμενε. Τον τόπο -πατρίδα θα καταλάβαιναν γιατί, θα απαντούσε στις φωνές τους. Ο αντίλαλος που τους έδωσε σπίτι έγινε «Ακομα» με το χρόνο. Μητριαρχική κοινωνία, αλλά η προσευχή είναι ανδρικό προνόμιο. Οι άντρες προσεύχονται μες στις κίβες, στις οποίες ανεβαίνεις από λευκές σκάλες προς τον ουρανό και μπαίνεις από το ταβάνι. Οι λευκές σκάλες μακραίνουν και γίνονται βέλη στον ουρανό – να τρυπήσουν τα σύννεφα, να έρθει νερό. Κάτω, στη βάση της κίβας, υπάρχει μια μικρή τρύπα. Αν έρθουν οι εχθροί την ώρα της προσευχής, έχουν δικαίωμα από κει να τους φωνάξουν οι γυναίκες, έχουν δικαίωμα να διακόψουν τη μέθεξη. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Είναι φοιτήτρια, ξεναγός στο χωριό, το πουέμπλο, των ινδιάνων Τάος, που μιλούν την κίουα. Είναι καθαρόαιμη, με πατέρα και μητέρα ινδιάνους – το πρώτο της «μόλις 10%». Το δεύτερο είναι η πίστη της: η οικογένειά της δεν είναι χριστιανική, αλλά κρατά την αρχαία θρησκεία. Τη βάφτισαν Κόκκινη Ορτανσία (Red coral Flower μεταφράζει το όνομά της στα αγγλικά) στα νερά του ιερού ποταμού που κατεβαίνει στο μεσοχώρι από την Μπλέ λίμνη (Blue Lake), την ιερή λίμνη που δίνει τη ζωή και που, επί Νίξον, κατόρθωσαν να ξαναπάρουν οι Τάος από τους λευκούς κατακτητές. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Οι μικρές φάρμες, οι αχερώνες, οι αποθήκες, αραιοσπαρμένες στην απεραντοσύνη του Νέου Μεξικού, το πιθανότερο είναι να ανήκουν σε ισπανόφωνους. Δεν το φωνάζουν τόσο τα στατιστικά στοιχεία, όσο τα χρώματα, αυτές οι αντιθέσεις που ορμούν ατρόμητες, έξω από κάθε δυτικό φόβο και προκατάληψη. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

2 σχόλια:

  1. Margarita έφα:

    Na eiste panta kala, na mas ta3idevete. Zilevoume ki ego ki o Fotis pou parakolou8oume mazi tin poreia sas afti …
    Ti lete, to treno mas xoraei ki emas tou xronou?
    M.

  2. Νίκος ( Mulder )| έφα:

    Αχ τι μου θύμισες…
    White Sands ήθελα πολύ να πάω.
    Εκεί όπως σου είπα είχε γίνει και η δοκιμή της πρώτης ατομικής βόμβας μετά την κατασκευή της στο Λος Άλαμος. Ελπίζω να μη φωσφωρίζετε 🙂
    Πολύ ωραίες οι φωτογραφίες και τα σχόλια!

    Υ.Γ. Αλήθεια εμένα οι Ινδιάνοι δεν με άφησαν να τους βγάλω φωτογραφία. Πιστεύουν ότι φυλακίζει την ψυχή 🙂

Εσείς τι λέτε;