. Comic-con 07/08/2008

Δεν μοιάζει με καμμία άλλη διοργανωση στον κόσμο, παρά τον (και) εμπορικό του χαρακτήρα. Εδώ και 39 χρόνια συγκεντρώνει μεγάλους δημιουργούς, νέους καλλιτέχνες που ψάχνουν μια ευκαιρία, εταιρίες, εξεκιουτιβζ, και, το κυριότερο, φανς: τους ανθρωπους που κατάφεραν να οδηγήσουν τα κόμικς ανάμεσα στις τέχνες και να τα κρατήσουν εκεί, αρνούμενοι να παραδεχθούν πως «ήταν μια τρέλλα νεανική μα τώρα έχει περάσει». Το Comic-con, που γίνεται κάθε Ιούλιο στο Σαν Ντιέγκο, είναι η μεγαλύτερη εκδήλωση για τα κόμικς παγκόσμια και συνοδεύεται από πρώτες προβολές, παρουσιάσεις και την απονομή των βραβείων Άισνερ, των «όσκαρ» των κόμικς. Στα φόρουμ, τις αίθουσες, τις στρογγυλές τράπεζες και τις παρουσιάσεις, συμμετέχουν ταλέντα παγκόσμιας λάμψης. Κανείς δεν έχει αρνηθεί ποτέ να συμμετάσχει, λένε οι φήμες. Φέτος, η διοργάνωση είχε και δύο ελληνικές βραβεύσεις – η μία, του Β. Λόλου, ήταν για τη συμμετοχή στην καλύτερη ανεξάρτητη συλλογή. Η δεύτερη, του ελληνοβρετανού Νικ Αμπατζή, έγινε για το εξαιρετικό κόμικς του «Λάικα», ένα ευρωπαϊκό έργο που φέρει την υπογραφή του Νικ σε σενάριο, μολύβια, μελάνια, χρώμα και που άξιζε το βραβείο Αϊσνερ για το καλύτερο teen έργο της χρονιάς (παγκοσμίως) μέχρι κεραίας. Το κομικς αυτό δεν κυκλοφορεί στα ελληνικά. Ακόμη.


Το 39ο Comic-con άνοιξαν ο Σταν Λη, ο θρυλικός δημιουργός ή συνδημιουργός του Μαρβελικού υπερηρωικού σύμπαντος, και ο Γκραντ Μόρισσον, ένας από τους σημαντικότερους σημερινούς δημιουργούς, για πολλούς ο σημαντικότερος συγγραφέας/ σεναριογράφος σήμερα στην ένατη τέχνη. Η εκδήλωση αφορούσε την παρουσίαση ενός σύμπαντος που κλήθηκαν να δημιουργήσουν από κοινού, για την Virgin comics αλλά οι ερωτήσεις του κοινού και το μεγαλύτερο μέρος της κουβέντας τους αφορούσε τα κόμικς αυτά καθ΄αυτά. Ο Γκραντ Μόρισσον απευθυνόταν με εμφανή σεβασμό στο «δάσκαλο». Έλαμπαν και οι δύο σε κάθε στιγμή της συζήτησης, πνεύματα διαυγή, άνθρωποι με χιούμορ. Όταν αργότερα συναντήσαμε το Γκραντ Μόρισσον, μας ρώτησε: «μα, δεν είναι καταπληκτικός ο Σταν;». Σημείωση προς κάθε ενδιαφερόμενο: δεν έχει έρθει ακόμη στην Ελλάδα και θα το ήθελε πάρα πολύ.

Το χαρακτήρα των εκδηλώσεων, τη σημασία τους, δίνουν οι φανς. Οι ουρές που σχηματίζονται είναι τεράστιες και απαιτείται υπομονή καθώς πολλές φορές χρειάζονται ώρες για να μπει κανείς σε μία αίθουσα ή να συναντήσει το ίνδαλμά του. Το αδιαχώρητο γινόταν στις παρουσιάσεις των νέων σαιζόν τηλεοπτικών παραγωγών που σχετίζονται ή δανείζονται από τα κομικς (24, Heroes, Prison Break, Lost…), υπογραμμίζοντας την παντοδυναμία της τηλεόρασης. Την τιμή των κόμικς έσωσαν καλλιτέχνες σαν το Φρανκ Μίλλερ και θρύλοι σαν το Σταν Λη, που γέμιζαν μέχρι κεραίας τις αίθουσες στις οποίες εμφανίζονταν. Αλλά πάλι, και οι δύο πέρασαν στη σφαίρα της παγκόσμιας διασημότητας χάρι στον κινηματογράφο. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Πέρα από κάθε μυώδες παρελθόν και έξω από την παράδοση των 80ς με τις γυναίκες μυθικών διαστάσεων σε ρολους φάντασυ, για τον Γκοντζάλες η τέλεια Κόκκινη Σόνια έχει το πρόσωπο της Ρόουζ ΜακΓκουαν. Οι δυό τους παρουσίασαν στο Κομικ-κον τα σχέδιά τους για την ταινία που θα βασίζεται στο θηλυκό αντίστοιχο του Κόναν και, μάλλον, ανοίγει το δρόμο για το κυβερνείο της Καλιφόρνιας στην τριανταφυλλένια «Σόνια»… (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Ο Σκοτ Μακ Λάουντ, δημιουργός του ΖοΤ!, συγγραφέας και καλλιτέχνης των καλύτερων κόμικς ανάλυσης της θεωρίας των κόμικς, πρωτοπόρος στην εισαγωγή στοιχείων από τα ιαπωνικά μάνγκα στο αμερικάνικο κόμικς, υπέγραφε με το πληγωμένο του χέρι όσα κόμικς του έβαζαν μπροστά του, αλλά δε σχεδίασε ούτε μία φορα λόγω του καρπιαίου συνδρόμου που τον βασανίζει. Άλλες «φίρμες», όπως ο Τζιμ Λη, που έρχονταν αντιμέτωπες με ουρές δεκάδων μέτρων και εκατοντάδων θαυμαστών, απλώς δήλωναν εξ αρχής, μέσω της ασφάλειας των περιπτέρων, ότι «θα υπέγραφαν μέχρι τρία τεύχη ή άλμπουμ» και «δεν σχεδιάζουν». Στους πάγκους της Μάρβελ και της DC που φιλοξενούσαν τα νέα τους ταλέντα οι καλλιτέχνες ζωγράφιζαν με προσοχή και υπομονή και οι ουρές ποτέ δεν ξεπερνούσαν τα τρία ή τέσσερα άτομα. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Ο νουάρ ήρωας-σταθμός που δημιούργησε ο Άισνερ, ο Σπίριτ, ήταν εκείνος που έκλεψε την παράσταση στις φετινές παρουσιάσεις. Ο Φρανκ Μίλλερ, σκηνοθέτης της κινηματογραφικής μεταφοράς του κόμικς, γνωστός σε όλους μετά το Sin City και τους 300, παρουσίασε το έργο του και το εξαιρετικό του καστ. Αν δεν ήταν το Κομικ-κον ο χώρος, οι περισσότεροι θα πήγαιναν να θαυμάσουν από κοντά τις υπέροχες καμπύλες της Εύας Μέντες. Εδώ, το χειροκρότημα ήταν για τον Φρανκ, έναν από τους μεγαλύτερους θρύλους στην ιστορία των κόμικς. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Ανάμεσα στα περίπτερα των εκδοτικών εταιριών και των βιομηχανιών παιγνιδιών, πάνω σε ειδικά διαμορφωμένα τραπέζια, οι φανατικοί των καρτών και των παιγνιδιών καρτών έπαιζαν με τις ώρες, διεκδικώντας μεγάλα βραβεία, τα οποία έχουν θεσμοθετήσει οι εταιρίες που δημιουργούν τις κάρτες αυτές. Πολλές βιομηχανίες επιλέγουν το Κομικ-κον για τις παρουσιάσεις τους, θεωρώντας ότι απευθύνονται στο ίδιο κοινό ή σε υποσύνολο του κοινού των κόμικς. Ο τζίρος γύρω από το κόμικ-κον είναι τεράστιος. Όχι άσχημα για μια εκδήλωση που οργανώθηκε το 1970 από μια ομάδα 300 «φανατικών» και «περίεργων» και έχει κατορθώσει να απενοχοποιήσει όσους αγαπούν τα κόμικς. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Ο Τζιμ Γούντριγκ, αληθινό παιδί των 60ς, δημιουργός του Frank Book, ριζοσπάστης και από τους διανοούμενους των κόμικς, δεν βγαίνει συχνά από το «κελί» του. Εχει επιλέξει να ζει και να δημιουργεί εκτός κυκλωμάτων και άφησε να εννοηθεί ότι είχε αρνηθεί παλιότερες προσκλήσεις του Κομικ-κον. «Στην αρχη ήταν ωραίο, μετά με ενοχλούσε ο δρόμος που είχε πάρει. Όμως, τώρα μου αρέσει ξανά», εξομολογούνταν σε ένα φίλο του, λίγο πριν αρχίσει να υπογράφει αντίτυπα των κομικς του αλλά και του καινούριου, εξαιρετικού του άλμπουμ με έργα ζωγραφικής. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Ο Τζιμ Στάρλιν (το «Τζιμ» απεδείχθη το ελκυστικότερο των βαφτιστικών ονομάτων, όπως αποδεικνύεται) δεν χρειάζεται παρουσιάσεις. Για πάνω από 30 χρόνια γραφει μέρος της ιστορίας των κόμικς όχι μόνο με το δημιουργικό του ταλέντο – δούλεψε σε Μάρβελ και DC την περίφημη δεκαετια του 70, δημιούργησε ιστορικούς χαρακτήρες και ιστορικές στιγμές – από τον μη-κακό Θάνο (εκ του Θάνατος), πρότυπο για πολλούς αργότερα, «σκότωσε» με τη βοήθεια του κοινού το Ρόμπιν του Μπάτμαν – αλλά και με τη συνδικαλιστική του δράση, αφού χάρη στη δική του επιμονή και προσπάθεια οι κομίστες απέκτησαν το δικαίωμα να πληρώνονται για επανεκδόσεις, τη χρήση ηρώων που δημιούργησαν από άλλους κλπ. Πριν το Στάρλιν, υπήρχαν κομίστες που για να τα βγάλουν πέρα δούλευαν και δεύτερη δουλειά σα νυχτοφύλακες, μαγειρες κλπ Παραλειπόμενο: ο Θάνατος που «βαφτισε» το Θάνο δεν είναι ο θάνατος, αλλά ένας ιδιοκτήτης ελληνικών εστιατορίων στη Νέα Υόρκη των 70ς με αυτό το μακάβριο επίθετο. «Εβλεπες το όνομά του παντού», μας είπε. «Που να ήξεραν οι πελάτες του τι σημαίνει…». Και ο Σταρλιν το έμαθε πολύ αργότερα… (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Στο μεγάλο χώρο της έκθεσης, μετέχουν και πολλά ειδικευμένα βιβλιοπωλεία κόμικς. Από το διάσημο Mile High του Ντένβερ, που κρατά το μεγαλύτερο τοίχο της αίθουσας και κουβαλάει δεκάδες χιλιάδες τίτλους στο Σαν Ντιέγκο, μέχρι μικρά βιβλιοπωλεία ειδικευμένα σε ένα είδος ή μία περίοδο. Οι πωλήσεις αυτών των ημερών είναι εξαιρετικές. Όλοι περνούν πρώτα από τα βιβλιοπωλεία πριν στηθούν στις ουρές ζητώντας μια υπογραφή ή ένα σκίτσο. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

(Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Ένα σχόλιο:

  1. nbk έφα:

    ε ρε δαίμονα και να ήμουνα και εγώ εκεί….

    δεν έχεις την παραμικρή ιδέα πόσο ζηλεύω. την παραμικρή…. βλέπω τον Woodring και τρελλαίνομαι… σκέφτομαι κι όλας πως δεν θα είχε και ιδιαίτερα πολύ κόσμο αφού είναι underground, οραματίζομαι και πως θα μπορούσα να του πέταγα ένα “re you Jim, lets go for a beer re friend after!” και αρρωσταίνω 😉

Εσείς τι λέτε;