. California voting 10/08/2008

Στην αγορά που στήνουν στη Σάντα Ρόζα κάθε καλοκαιριάτικη Πέμπτη οι αγρότες, οι εστιάτορες και τα νεανικά μικρομάγαζα με σκουλαρίκια και τατού, φέτος, όπως και κάθε εκλογική χρονιά άλλωστε, προστίθενται τα εκλογικά τραπεζακια. Δίπλα στα πλούσια ελέη της Καλιφόρνιας και τα υπέροχα χρώματα της αγροτικής παραγωγής, δίπλα σε καντίνες με κορεάτικα, ελληνικά και μεξικάνικα μεζεκλίκια, οι πολιτικές συζητήσεις δεν ανθούν με τον ελληνικό τρόπο, όσο και αν όλοι επιμένουν πως «φέτος είναι η πιο πολιτική χρονιά που θυμούνται εδώ και χρόνια».

«Are you registered to vote?». Η πρώτη ερώτηση είναι ίδια, είτε πρόκειται για το τραπεζάκι των Δημοκρατικών και του Ομπάμα του πολύτροπου είτε για τους Πράσσινους και την Σύνθια ΜακΚίννεϊ, που είναι και γυναίκα και έγχρωμη. «Είμαι εδώ για να σε κάνω να σκεφτείς», λέει η Σούζαν, οπαδός του κόμματος της Ειρήνης και της Ελευθερίας της Καλιφόρνιας, που συνεργάζεται με τους Πράσσινους. Ηλικία πρώην χίππισσας, έξυπνο βλέμμα, ατημέλητη με στυλ. «Για να σου πω πως, υπάρχουν κι άλλα κόμματα έξω από τα δύο μεγάλα. Και τα μικρά κόμματα δεν τα ελέγχουν οι εταιρίες και ο πλούτος». Κυρίως είναι εδώ για να πείσει τα νεαρά παιδιά με τις κόκκινες μόικαν αφάνες και τα πήρσινγκ πως υπάρχει λόγος να ψηφίσουν. Αγώνας Αγωνος.
(Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Μια μέρα μετα, Παρασκευή, στο Σακραμέντο, γίνονται ετοιμασίες για την πορεία των ναζί («Εθνικό Σοσιαλιστικό Κόμμα»). Χρόνος, η επομένη: Σάββατο. Στόχος οι μετανάστες και το μεταναστευτικό. Στην πρωτεύουσα της Καλιφόρνιας με την «μεγάλη ριζοσπαστική παράδοση», είναι ισχυρή η παρουσία των αμερικάνων ναζιστών, οι οποίοι πιστεύουν στην ανωτερότητα της λευκής φυλής. Στηρίζουν τον Μπράιαν Χόλλαντ για την προεδρία, που είναι ξανθός, κατάλευκος και ευτραφής. Ο υποψήφιος αυτοπροσδιορίζεται ως «οπαδός των δικαιωμάτων της πλειοψηφίας» και «αυτός που θα φέρει την ελπίδα στους αμερικάνους πατριώτες». (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Στη Σεβαστούπολη, έχουν βρει καταφύγιο παλιοί χίππηδες και πολλοί μουσικοί – από το Τζόνι Οτις μέχρι τον Τομ Γουέητς. Οι πολιτικές συζητήσεις μοιάζουν αχρείαστες σε μια πόλη χτισμένη γύρω από την κουλτούρα των 60ς, στην οποία τα μη μεταλλαγμένα, το «δίκαιο εμπόριο» και η παιδεία φαίνεται να έχουν τον πρώτο λόγο. Στο κέντρο του πιο εμπορικού δρόμου της μικρής πόλης, ξεχωρίζει το δισκάδικο που ο Λέοναρντ Κόεν έχει χαρακτηρίσει «καλύτερο του κόσμου». Το κρατά ένας πρώην χίππης, πρώην δημοσιογράφος του αντεργκράουντ Τύπου του Σαν Φρανσίσκο. Oι τοίχοι είναι γεμάτοι φωτογραφίες του ίδιου με τους μουσικούς του ήρωες – από το Μόρισσον ως το Γκόρντον Λάιτφουτ-, ειδήσεις, εφημερίδες, αφιερώσεις. Το μικρό μουσείο μια έντονης και γεμάτης ζωής. Ο Τζόναθαν ήρθε από τον Καναδά. Ψηφίζει στους τοίχους. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Αν δεν υπήρχε το παρελθόν της Καλιφόρνιας, η τροφός δεκαετία του 60, οι πράσσινοι δεν θα είχαν ούτε παρόν ούτε μέλλον. Είναι πολύ δύσκολο για τον αμερικάνο να κατανοήσει το οικολογικό ζήτημα και τα προβλήματα του περιβάλλοντος, όταν σε λιγότερο από μία ώρα μπορεί να βρεθεί σε τόπους παραμυθένιας ομορφιάς – δάση, παραλίες και προστατευόμενους δρυμούς- ή όταν στον κήπο του φύονται τα θαυμάσια και το πράσσινο στολίζει ακόμη και το πιο σκληρό αστικό τοπίο.
(Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Ένα σχόλιο:

  1. Β.Β. έφα:

    “οι πολιτικές συζητήσεις δεν ανθούν με τον ελληνικό τρόπο”

    Πάλι καλά. Μεταξύ του “ελληνικού τρόπου” και της αμερικανικής διαδεδομένης απάθειας υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Στο κάτω κάτω, ας είχαμε τη συμμετοχή στα κοινά (εθελοντισμός, δυνατές ΜΚΟ, τοπική αυτοδιοίκηση) που έχουν στις ΗΠΑ κι ας μην είχαμε κι εμείς συμμετοχή στις εθνικές εκλογές — δεν έχουμε δα ούτε πυρηνικά ούτε έκτο στόλο ούτε τις ευθύνες ως κράτος που αυτά συνεπάγονται.

    Καλώς ορίσατε πίσω Λαμπρινή!

Εσείς τι λέτε;