. Ινδιάνικο καλοκαίρι 17/08/2008

Είναι Ογκλάλα Σιού. Τη λένε Απολλωνία. Δεν ήξερε ότι το όνομά της είναι ελληνικό. Της άρεσε η ιστορία του Απολλωνα και πως το όνομά της σημαίνει φως. Της άρεσε που και το ξένο όνομα σημαίνει κάτι. Προσέχει τη μικρή της αδελφή και το «μαγαζί», ένα πάγκο ρούχα και βιντεοκασέτες, που έχουν στήσει αυτό το Σάββατο οι δικοί της στην αυλή. Indian Yard Sale!, γραφει στην είσοδο του σπιτιού. Χαμογελάει πολύ λίγο. Παίζει με την Κίλι, την μικρή και το σκύλο τους. Δεν υπάρχουν παιγνίδια. Η τηλεόραση παίζει την «Κουκλίτσα με τα Ροζ». Τη σκηνή που εκείνος κατεβαίνει σα ροκ εν ρολ ήρωας τη σκάλα.

«Ως πριν λίγα χρόνια όλοι μιλούσαν για τη Μάχη του Πληγωμένου Γόνατου (Wounded Knee). Tώρα, έχουμε το δικαίωμα να μιλάμε για τη Σφαγή στο Γούντεντ Νη». Η Φύλλις Γρήγορο Άλογο πουλάει μικροκοσμήματα, χειροποίητα, «ινδιάνικα», τίποτε ιδιαίτερο. Δεν πουλάει τέχνη, μα την αλήθεια της. Κάτω από το νεκροταφείο των αθώων, εχει στημένη την κληματαρια και το μαγαζακι της. Αξιοπρεπής και όμως καλή εμπόρισσα. «Αν ανεβείτε πάνω, στον τάφο, και καποιος πάει να σας πουλήσει, να τον μαλώσετε. Δεν επιτρέπεται, είσαι ασέβεια για τους νεκρούς μας». Μεγαλώνει οκτώ παιδιά έτσι. Μένει σε ένα άσπρο τρέηλερ σπίτι και τα μεγαλώνει μακρυά από την πρέζα. Πάνε σχολείο, οι δύο δουλεύουν στο Ράπιντ Σίτυ, τη μία, που κόβει πολύ το μυαλό της, θελει να τη δει παιδίατρο. Μάνα. Και Σιού. «Αυτός που είναι ζωγραφισμένος δίπλα στον Πελτιέ, είναι ο θείος μου. Τον σκότωσαν πριν τριάντα χρόνια. Είναι θαμμένος τιμής ένεκεν στο νεκροταφείο του Γούντεντ Νη». Οι ζωγραφιές είναι βαμμένες με ότι χρώμα δίνει η γη των Λακότα στον καταυλισμό του Πάιν Ριτζ της Ντακότα. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Στους κακούς, στενούς για τα τεράστια αμερικάνικα αυτοκίνητα, αγροτικούς δρόμους που διατρέχουν τον καταυλισμό, κάθε λίγο και λιγάκι σπάει το τοπίο η πινακίδα του θανάτου σε αυτοκινητιστικό. Πίνουν ή παίρνουν ναρκωτικά, και οδηγούν. Σκοτώνονται νέοι, τρέχοντας σε κακούς δρόμους «υπό την επήρεια». Δεν υπάρχει γρήγορος τρόπος να μεταφερθούν στο νοσοκομείο, πολλά χωριά είναι πολυ μακρυά από το κοντινότερο νοσοκομείο. Σε ολόκληρο τον καταυλισμό δεν υπάρχει κάλυψη από κινητό. Σε κανένα σημείο. Φυσικά, ούτε «ευρυζωνικό ίντερνετ» και τα σχετικά. Κάποιοι δεν έχουν ούτε τηλέφωνο, τα οικονομικά καποιων άλλων τους επιτρέπουν μόνο τοπικά τηλεφωνήματα. Από το Πόρκιουπάιν το κοντινότερο δημόσιο τηλέφωνο είναι στα 10 μίλια (16 χλμ) και το κοντινότερο νοσοκομείο στα 50 μίλια, πάνω από μια ώρα δρόμος. Πεθαίνουν στο δρόμο «υπό την επήρεια» γιατί κανείς δε μπόρεσε να ειδοποιήσει ένα ασθενοφόρο, γιατί δεν υπάρχει γιατρός. Ύστερα, μπαίνει το κόκκινο «Χ» του θανάτου στο σημείο εκείνο, ώστε να συνετιστούν οι υπόλοιποι και να προσεχουν στην οδήγηση. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Στις γωνιές των εθνικών πάρκων, στους λιγότερο συχνούς δρόμους, από τη Μοντάνα ως τη Νότια Ντακότα, τα πτώματα των ζώων, κυρίων μεγάλων, αποτελούν μόνιμη συνοδεία. Στο Γέλοουστοουν σε παρακαλούν να προσεχεις. «Περισσότερα από 100 μεγάλα ζώα, βίσωνες, αρκούδες, τάρανδοι, ελάφια, σκοτώνονται από «γρήγορους» οδηγούς κάθε καλοκαίρι στους δρόμους του πάρκου». Η μικρή αναλόπη ήταν νεκρή δυό τρεις μέρες, παρατημένη εκεί. Μια αρκούδα γκρίζλυ είχε μισοκρυφτεί πίσω από τους θάμνους, δίπλα στο ποτάμι, καμμια διακοσαριά μέτρα παρακάτω. (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

Το πανέμορφο, δυνατό προφίλ του κτήνους, η ηρεμία του, η δύναμή του, κλέβουν την παράσταση από τον αγέρωχο τρόπο που στεκεται, αρνούμενο καν να γυρίσει να κοιτάξει τα γελοία ανθρωπάκια που φωνάζουν και κορνάρουν μπας και του αποσπάσουν την προσοχή. Ο βούβαλος ανήκει στα βασιλικά ζώα. Όσο κι αν προσπάθησαν Ξανθούλης και Μαρίνος, τίποτε δεν του αφαιρεί την κτηνώδη γοητεία. Παραδοσιακά, ο ινδιάνος κυνηγός πλησίαζε τον βούβαλο καμουφλαρισμένος – κρυμμένος στην κοιλιά του αλόγου ή σε κάποιο θηλυκό – πάντα πιο ήρεμο. Πάλευε να νικήσει το ρωμαλέο πλάσμα με ένα τσεκούρι πέτρινο ή ένα λίθινο μαχαίρι. Ύστερα, ήρθε ο λευκός άνθρωπος. Ο βούβαλος κι ο ινδιάνος πέθαναν. Μένουν μονάχα δείγματα, στα «πάρκα» και τους «καταυλισμούς». (Φωτογραφία: Ν. Βεντούρας)

3 σχόλια:

  1. Konstantinos Konstantinidis έφα:

    Πολύ καλή η επιλογή φωτογραφιών και τα κείμενα… ανυπομονώ για το υπόλοιπο ταξίδι!

  2. Αριάδνη Παπαδάκη έφα:

    Θα ήθελα να εκφράσω το θαυμασμό μου για το ταξίδι που πραγματοποιείτε και να σας ευχαριστήσω θερμότατα για τις φωτογραφίες και τα συνοδευτικά κείμενα που δημοσιεύετε! Οι τελευταίες ειδικά που σχετίζονται με τον φύση (σε διάφορα επίπεδα..) των ινδιάνων, (και ό,τι έχει απομείνει από αυτήν..) με έχει συγκινήσει βαθύτατα ..
    Να είστε καλά και καλή συνέχεια!
    Σας παρακολουθώ με μέγιστο ενδιαφέρον! Εις υγείαν!

  3. chumba έφα:

    Τώρα το ξεκίνησα, δώστε μου λίγο χρόνο να σας προλάβω (σούπερ και οι φωτό). Καλή συνέχεια!

Εσείς τι λέτε;